Miesepies

2003-05-17T03:20:00.000-07:00

Miesepies is dood...

...lang leve ~~miesepies~~ bijzinnen.com!

2003-05-16T11:08:00.000-07:00

Sneak preview (For the record 5)

Hier... (de gebruikelijke disclaimers zijn van toepassing).

2003-05-15T07:47:00.000-07:00

For the record 4

Ik wist het wel. Hoe meer ik CSS begrijp, hoe leuker het wordt.Ik ben een nerd gevangen in het lichaam van een normaal mens.

Hopelijk volgt er morgen een aankondiging van de functionerende nieuwe site. Stay tuned.

2003-05-14T11:29:00.000-07:00

Fuck (For the record 3)

Alles wat ik maak ziet eruit als een uitnodiging die mijn oom Jan fabriceert met WordArt. Een keer per jaar valt die uitnodiging in de bus met een rand van sterretjes, kromgetrokken woorden met vloekende kleuren en jolige clipartjes die her en der zinnen doen ontsporen. Dit alles met dank aan zijn betaalbare color inkjet.

Al uren aan het rommelen met de layout van de nieuwe site, maar ik weet niets van layout. Bijna rijp voor een algehele hulproep. Ik wil het erg eenvoudig houden. Maar het wordt of vandenb.com of oomjan.com. Inspiratie, waar zijt gij.

2003-05-13T14:00:00.000-07:00

For the record 2

Pivot werkt en accepteert mijn status als admin inmiddels zonder morren. Next up: importeren van bloggerpotsjes.

2003-05-13T13:25:00.000-07:00

Kernkwaliteit

"Wat zie je als jouw uitdaging, gezien je kernkwaliteiten, valkuilen, allergieën?" vraagt de communicatietrainer enigszins nerveus aan me. Hij zit met een groep van acht scherpgebekte organisatiekundigen die zich laten amuseren door deze training. Mijn collega's. Het ene lachsalvo volgt het andere en toch neemt iedereen het ook wel een beetje serieus. Waarom ook niet.

Ik ben als laatste. Telkens noemt iemand zijn of haar uitdaging en dan reageerden de anderen daarop. We vinden elkaar erg aardig, dus tot confrontaties leidt dat niet. Uit het lijstje uitdagingen dat ik keurig heb opgesteld pik ik het punt dat me het meeste dwarszit.

"Zelfdiscipline", zeg ik. "Ik wil gewoon deadlines halen. Mijn eigen weerstand tegen schrijven wegnemen. Het uitstellen kost me meer energie dan het uiteindelijke stuk zelf." Ik vermeld mijn weblog maar niet, al is dat een van mijn experimenten op dit terrein—en een met perspectief. Twee collega's weten ervan.

"Goed", zegt de trainer. "Herkennen mensen dit?"

"Helemaal!" roept W., een van mijn naaste collega's, hard. De rest kijkt raar op van de gretigheid waarmee hij mijn diagnose bevestigt. Ik ben ook wat verrast, maar tegelijk onder de indruk van zijn eerlijkheid. Ik waardeer het als vrienden me eerlijk zeggen wat ze van me vinden. Zijn lef onderstreept onze band.

"En anderen?" vraagt de trainer.

"Nou, ik niet zo", antwoordt iemand anders. Dan tegen mij: "Ik heb de indruk dat je altijd je zaakjes op orde hebt. Je komt de afspraken met mij in ieder geval altijd na."

"He? Wat?" zegt W. ineens. "Oh, wacht, nou begrijp ik het. Ik had het over mezelf."

Stiekem ben ik toch een beetje opgelucht.

2003-05-11T03:42:00.000-07:00

For the record

Miesepies heeft een echt .com domein gekocht en probeert nu vol te houden dat Pivot helemaal niet moeilijk te installeren en configuren is. De komende dagen zal de nodige tijd daarin gezogen geworden. Een diepteinvestering heet dat. Bovendien ga ik twee dagen weg met mijn gewaardeerde collega's—inderdaad, de spreekwoordelijke heide op. Kortom, een paar verhaaltjes onder behandeling komen op de alomtegenwoordige wachtlijst.

2003-05-11T02:27:00.000-07:00

Akkefietje

Na een ramp blijkt er altijd een deskundige te zijn die er al voor had gewaarschuwd. De waarschuwende deskundige blijkt er ook altijd te zijn als er niets is gebeurd, maar dit terzijde. Gisterenavond keek ik naar mn eten en een stem in me zei: niet doen. Maar de gemakzucht won.

En zo mocht ik hedenochtend om half 5 klaarwakker schrikken en constateren dat ik behoefte aan een emmer had. Die wist ik ternauwernood te bereiken. De volgende drie uren zat ik met de emmer op de bank, zelfmedelijdend pruillipje en wel, uit het raam te turen. Oostwaarts. Een magistrale zonsopgang schoof over de stad.

2003-05-09T07:08:00.000-07:00

Uzi

Ik had een Uzi in mn handen en het voelde alledaags. Ik keek op van het vizier en noteerde drie rake head shots en een groot uitgeprikt gat in de borstkas. Daar was al een magazijn of drie in verdwenen. Trots keek ik over mn schouder, in de hoop dat Steve mijn prestatie zou zien.

Steve, onze instructeur, had zich op kalme toon voorgesteld als ex-marine corps. De wijze waarop hij een zonnebril droeg en zijn bovenlijf versmolt met het automatische wapen maakte dat een geloofwaardige claim. Ik durfde niet te vragen of en waar hij in combat was geweest. Steve was voor één dag mijn held en ik wilde met dodelijke precisie schieten om hem te imponeren.

Aan weerszijden van me stonden de twee vrienden met wie ik naar deze woestijnlocatie in Nevada was afgereisd. De zon scheen verwoestend en iedereen was gehuld in zonnebrillen, petten met flappen, dunne sjaals en lange mouwen. Een soort intifada-look.

S. had ik pas een week eerder leren kennen. Hij was een blanke Zimbabwaan en reed thuis altijd met een geweer in zijn truck. Voor wilde dieren of wilde mensen, daarover was hij niet duidelijk. Met E. werkte ik al jaren samen als co-auteur. Een linksige intellectueel uit Berkeley die van zijn vrouw niet mocht fantaseren over wapens en dat naar eigen zeggen ook niet deed. Desondanks had hij mijn bezoek als alibi gebruikt om met ons drieën naar Las Vegas af te reizen en een wapenvereniging te bezoeken. Ik leende me graag als alibi.

Als jongetje speelde ik het liefst soldaatje. Op sommige zaterdagen fietste ik anderhalf uur naar een army-dump in Brunsum, vlakbij de Amerikaanse legerbasis. Daar kocht ik dan een helm. Of een veldfles. Of niks. En fietste weer terug. Thuis probeerde ik dan vriendjes te werven voor militaire activiteiten. Schieten op elkaar, marcheren, ik herinner het me niet meer.

De Uzi was het eerste echte wapen dat ik ooit in handen had. Ik kon me er vantevoren geen voorstelling van maken hoe het zou voelen. Ik was bang dat ik het te leuk zou vinden. Gelukkig bood Steve afleiding.

Steve was niet alleen een graniet stuk mannelijkheid, maar een uitzonderlijk goed docent. Zijn vaardigheden dwongen me hem als collega te zien. Met dank aan de trainingsmethoden van het leger sprak hij in talige juweeltjes die ons onwetenden het wezen van de Uzi bijbrachten. “Muzzle consciousness” was er zo een.

“Never point your submachine gun at anything you’re not willing to destroy”, zei Steve. Een paar meter verderop stond een vrouwelijke tandarts die uit nervositeit af en toe vervaarlijk zwaaide met haar Uzi. Die verkeerde nog niet in de juiste bewustzijnstoestand.

“Involuntary discharge” was een andere mooie uitvinding. Steve legde met afgemeten zinnen uit dat je niet moet besluiten de trekker, nù, over te halen. Je lichaam gaat dan vanzelf in een knijpreflex. En dan mis je het head shot. Als je wilt vuren, moet je langzaam de trekker naar je toe halen, tot deze ineens, bijna onbedoeld, het schot lost. Ik genoot van elke zin en de beheersing die het me gaf over het wapen.

Steve’s professionaliteit had echter ook het desoriënterende effect dat de Uzi een gewoon stuk gereedschap werd. Bijna zo banaal als een hamer. Het nam mijn ontzag weg voor de moordmachine. Ik vuurde 600 rounds per minute zoals je een gat in de muur boort.

Aan het einde van de trainingsdag was er pizza. Gratis, net als de training zelf. Ik wachtte op de bekeringspreek, maar die bleef uit. Tijdens de pizza vertelde Steve met halfvolle mond hoe ze een grottencomplex en een nieuw urban warfare center aan het bouwen waren. Dit was vlak na Afghanistan.

We gaven hem een hand en reden de woestijn in met de cabriolet. Mijn hoofd zoemde van verwarring terwijl we de snelweg opdraaiden richting Las Vegas. Niet de plek om helderheid te verwerven, zo bleek.

2003-05-08T10:17:00.000-07:00

Mogelijkheidszin, naschrift

Terwijl ik me uit mn bureaustoel hijs en de rugzak omdoe, valt er onverwacht een warme, persoonlijke email in de bus. Van E. Op weg naar huis regen ik drijfnat en fluit jubelend "I'm a man of constant sorrow". (Met dank aan dr. Aap en ondanks dat het een makkelijke kwis is, link ik toch maar niet naar het fragment zelf. Wil geen boze aap op mn dak.)

2003-05-07T15:24:00.000-07:00

Mogelijkheidszin

“Eine Art Einleitung
…woraus bemerkenswerter Weise nichts herforgeht”

Ik hoor de zin en herken de perfecte typering van de voorafgaande avond met de Spaanse E., promovenda slash jezuïetendochter. We zijn Der Mann ohne Eigenschaften van Musil aan het lezen, maar mijn preoccupaties met de vorige avond halen me in. Voortdurend zie ik parallellen, al dan niet vergezocht. Ach, uiteindelijk gaat elk boek over jezelf, mompelt mn mild gestemde geweten.

De zin wordt voorgelezen door een filosofe met een blauw oog. Of fors vitaminegebrek. Een paar wijntjes later zal ze uitleggen dat ze nooit fruit eet, ook geen vruchtenkoeken. We zitten met z’n tienen op het dakterras van D., mijn Berlijnse gastheer. Om beurten dragen de filosofe en een vertaler een hoofdstuk voor. Sommigen lezen mee, anderen turen over de stad, een enkeling heeft de ogen dicht en luistert. Mijn aandacht volgt zijn eigen conjunctuur.

“Ik doe mijn cultuur eer aan” zei E., toen ze twintig minuten te laat aanbelde de avond ervoor. Ik trok mn pak recht en liep naar haar toe. Zodra het slot van haar fiets vastzat keek ze op. Ik herkende haar haast niet. De herinnering van het restaurant was een maand oud en zelfs het origineel was slecht belicht en opgeslagen na stevig alcoholgebruik. Ze was ontstellend mooi.

Het aftasten begon tijdens het eten. Eerst verbaal, later ook fysiek. Voorzichtige aanrakingen, die me de subtiele contouren van haar lichaam deden dromen. E. flirtte ook, vooral met haar ogen. Toch maakte ze op gezette tijdstippen ook een kleine ruimte, tussen onze benen, ellebogen, gezichten. Dat registreerde ik evenzeer, al beteugelde het amper de groeiende euforie.

De sfeer werd broeieriger en in het derde café bood ik geen weerstand meer aan mijn eigen opwinding. Zij liet merken dat ze zicht bewust was van wat er gebeurde. Tegelijkertijd bleef ze beheerst. Dat ontlokte bij mij weer pogingen haar te provoceren tot een reactie die liet zien dat ze hetzelfde wilde als ik. Ook de accoladebroek kwam langs. Ze lachte geamuseerd. “Die broek zonder knoop?” vroeg ze met een grijns. Maar tot meer liet ze zich niet verleiden.

Rond drieën kwam een natuurlijk moment om de avond te besluiten. We hadden ons in de dansruimte begeven, maar de muziek was niet de onze en werkte ontnuchterend. Met de jas in de hand liepen we de warme Berlijnse nacht in, terug naar haar fiets.

Daar aangekomen liet ik het initiatief aan haar, wilde ontspannenheid tonen, maar voelde me wat klunzig. Intuïtief wist ik dat ik haar niet moest proberen te kussen, maar hoopte op een verrassing. Ze streelde mn wang en kuste me vlak naast mn mond. Er werden nog wat rituele zinnen uitgewisseld en ze verdween kruisend over allerlei tramrailzen.

Eigenlijk geen onaangenaam einde, maar door de opgebouwde spanning besloot mijn gemoed dat dit een anti-climax was. Ik sjokte het appartement in met een pesthumeur. Op de grond achter de deur lag een briefje van D. en een kaartje voor een dansfeest. Ik kon het niet meer opbrengen en ging slapen.

Zodra mn ogen weer open waren zag ik vele herhalingen van de avond, vooral van de slotscène. Blijkbaar herschreef ik de scènes’s tijdens herzien, want na enige tijd begon ik te twijfelen of mijn lezing van de situatie wel klopte. Misschien stond ze er wel voor open en had ik gewoon initiatief moeten nemen?

Ik wist wel beter, maar wist ook dat dit idee nu in lange tijd in mijn kop zou blijven rondzingen. Dan nog liever wat trots doorgeslikt en de telefoon gepakt. Ik herinnerde me ook ineens dat we niet betaald hadden in het laatste café en startte het gesprek luchtigjes daarmee. Dan toch door naar hamvraag.

– “Euuh, this is somewhat embarrasing, but I just want to confirm something with you”
– “Ok”
– “I really wanted to kiss you last night when we said goodbye [E. slaakte hier een “oh” die het midden hield tussen aangenaam verrast en ach gut] but sensed you didn’t want me to kiss you. I did read that correctly, right?”
– “Yes”
– “Ok, I just wanted to check that”
Ik zei het er iets te snel achteraan, met een iets te hoog stemgeluid, met de bedoeling aan te geven dat ze het niet hoeft uit te leggen. Terwijl ik ademhaalde voor een afsluitende zin, zei ze
– “It was a very nice moment, but as I said last night, I’m very careful right now”
– “Of course, I understand. Ok, I’ll give you a call next time I’m in town”

Ik hoorde haar laatste reactie niet meer bewust en besloot het gesprek. Zucht. Dus toch. Het rondzingen stopte inderdaad, maar het chagrijn bleef.

Dan herhaalt zich het patroon. De zin over dat ze voorzichtig is zingt rond. Mijn brein wroet net zo lang tot de zin zich gewonnen geeft en ruimte biedt voor mogelijkheden, voor niet-einden.

Terwijl dat gaande is, bemoeit Der Mann ohne Eigenschaften zich ermee. De voorlezer is inmiddels bij hoofdstuk 6 aangekomen en declameert de titel ervan:

“When es Wirklichkeitssinn gibt, muss es auch Möglichkeitssinn geben”.

Dank u, heer Musil.

2003-05-07T05:55:00.000-07:00

Berlijn – Den Haag 1

Een half uur te vroeg arriveer ik op Berlijn Zoölogischer. Ticket niet goed gelezen. Gelukkig nodigt het zonlicht uit tot een verloren moment. Met koffie in de hand, sleur ik mn bagage naar de stationsuitgang. Daar hurk ik op de smalle vensterbank van een winkelpui. De tassen staan naast me, bedekt onder mn lange jas.

Sippend aan de koffie, dichtgeknepen ogen tegen het zonlicht, mijmer ik wat over de gebeurtenissen van het weekend. Ik kijk nog eens naar mn tassen en besef dat ik een zwerverachtige pose heb aangenomen. Om misverstanden te voorkomen drapeer ik de jas netter over de bagage. Zo wordt de typische tas waarin het pak zich bevindt duidelijk zichtbaar. Een bewijs van maatschappelijke aangepastheid. Nog nooit een zwerver gezien met zo’n ding om zn schouder. Prima. Ik tuur weer naar de zon, ogen dicht.

Links komen drie beginnende puberjongens aangeslalomd. Bleek, pokdalig, skaters zonder skateboards. Al duwend en trekkend buigen ze af in mijn richting. Ze voeren geen gesprek, maar ruilen geroepen, gezongen, geschreeuwde uithalen met elkaar.

Ik let niet op en ineens staan ze vlak voor me, naast elkaar. Het kruis van de middelste is oncomfortabel dicht bij mn gezicht. Ze kijken naar de etalage en praten over me heen, in het Duits.

“Kijk, die bovenste, die wil ik”
“Ja, die is gaaf”
“Cool”

Ze negeren me en ik wil eigenlijk ook niet opgemerkt worden. Ik wacht tot ze in beweging komen. Dan doet de middelste een klein stapje terug.

“Hier, heb je wat geld, voor je drugs”

Zijn handpalm is open en toont een goudkleurig euromuntje. Ik kijk op. Hij heeft het tegen mij.

“Hier, neem maar”

Terwijl hij zijn aanmoedigingen herhaalt, voel ik verwarring en achterdocht. Mijn enige reactie is wat te glimlachen, minzaam bedoeld, maar vermoedelijk besmuikt getoond.

“Nee, echt, het is voor jou. Ik zag je zo zitten en dacht…”

Ik registreer niet meer wat hij zegt. Af en toe voegen de anderen nog iets toe. Hun toon is merkwaardig opbeurend.

Dan til ik toch maar mn hand op, in een afwerend gebaar van nee bedankt. Ze blijven echter doorpraten.

“Misschien een andere keer” grap ik zwakjes. Ze reageren er niet op.

Enige zinnen later slenteren ze toch weg. Ik zit nog steeds stil. Als de middelste een paar stappen van me vandaan heeft gezet, draait hij zich om.

“Ah joh, hier heb je het toch”

Hij gooit het muntje tegen me aan. Onbewogen kijk ik het na terwijl het op de grond valt en verder rolt. Ze wachten of ik het opraap en lopen dan verder. Dan draait de linkse zich om.

“He, man, dat is toch goed geld”, dit keer tegen zn vriendje. Hij loopt terug en pak het muntje op. Met een sukkeldrafje sluit hij zich weer bij hen aan en geeft de rechtse een zet. Dan hernemen ze het duwen, trekken en roepen. De stationsingang ontrekt hun verdere slalom aan het zicht.

Ik tuur weer naar de zon, ogen dicht. De laatste slok koffie is op, ik kom overeind en pak mn tassen. Dan draai ik me om en kijk naar de etalage. Helemaal leeg.

2003-05-01T15:58:00.000-07:00

Makkelijk scoren

Tijdens het pakken murmelt "Raymann is laat" op de achtergrond. Dan klinkt de stem des volks in de vorm van een Rotterdamse dame, die schijnbaar vaste gast in het programma is. Aangezien 6 mei nadert, wordt haar gevraagd wat haar van Fortuijn is bijgebleven.

"Ja die ogen, he? Hij kon zo mooi kijken. En dan zo van 'serve yourself'" Ze maakt een armbeweging die eerder "alaaf" memoreert, dan Fortuijns beruchte groet. Maar goed, "serve yourself" dus. Freudiaanse verspreking? Binnenkort in de eerste cabaretvoorstelling.

2003-05-01T15:04:00.000-07:00

Berlijn, revisited

De hemden gestreken, superpak klaargehangen, voetbalgympen ingepakt, kadootjes voor de gastheer geknutseld en dit alles wordt samen met schoon ondergoed in de tas gefrommeld. The Bone People bovenop gelegd, om onderweg eindelijk uit te lezen. Berlijn, here I come. Again!

2003-04-30T10:57:00.000-07:00

Zwart gat

Het is donker buiten. Ik hang op de bank in mn ouderlijk huis en kijk een tv programma. Een documentaire. Ik ga erin op door de snelheid waarin de informatie langskomt.

Dan valt me ineens op dat de ondertiteling en gesproken tekst niet gelijk lopen. Sterker nog, ze zijn volstrekt anders. De ondertiteling geeft voortdurend voorbeelden en verdere uitleg van gesproken tekst.

Terwijl ik me daarover verbaasd, wordt ineens mn lichaam onrustig, warm. Ik begin me uit te kleden. Het programma lijkt me er ook aanleiding toe te geven, alsof het een instructie is. Als mn onderbroek aan de beurt is, ben ik me bewust van een grens en twijfel.

Dan hoor ik een gestommel in de keuken en ineens komen er twee paarden de kamer binnen. Er zitten mensen op, zwarte pieten. Ach, het is natuurlijk Sinterklaas, denk ik, maar niet echt overtuigd. Vanuit de keuken hoor ik mn vader lachen, zoals hij altijd lachte als er een verrassing was voor mn broers en ik. Een lach waarin tegelijk zn medeplichtigheid en oprecht genoegen over onze verbazing doorklinkt. Ik kijk richting keuken, maar zie ‘m niet. Gelukkig heb ik me niet helemaal heb uitgekleed.

Het voorste paard buigt zijn hoofd voorover en houdt het heel stil en heel dicht bij mijn hoofd. Zijn ogen stralen een hartverwarmende kalmte en vriendelijkheid uit. Ik wil zn hoofd aaien, maar kan me niet bewegen.

Ineens neemt de onrust sterk toe. Ik schrik wakker, zo voelt het, maar mn ogen zijn nog dicht. Ongewoon gedesoriënteerd. Ik zoek houvast door de tv te zoeken waarop de documentaire nog doorloopt, maar in mn hoofd kan ik ‘m niet vinden. Paniek. Shit, en ik moet nog ergens naar toe, geloof ik.

Langzaam keert het gevoel in mn lichaam terug en hervind ik de realiteit. Het is klaarlichte dag. De pet die ik opheb is voor mn ogen geschoven. Op de pc draait een documentaire met Stephen Hawkins over zwarte gaten.

Met moeite herstel ik mn verstandhouding met de wereld, waar de normale natuurwetten gelden. Het duurt nog een minuut of vijf voor mn geest ver genoeg naar de uithoeken van mn lichaam is uitgestrekt om me te bewegen, om te kijken hoe laat het is. Shit, ik moet gaan.

2003-04-29T06:56:00.000-07:00

Note to self 2

In geval van overmatig zelfmedelijden na een vermoeiende werkdag, dit draaien, onderuitzakken, de titel hardop mededelen aan mezelf en onwillekeurig glimlachen. (Chet Baker, "Little man, you've had a busy day", 1954)

2003-04-28T15:49:00.000-07:00

Accolade

Vijf Fransen, een Spaanse, vriend D. en ik zitten rond de tafel in een Berlijns huiskamerrestaurant. Iedereen spreekt vloeiend Duits, behalve D. en vooral behalve ik. We zijn wel het luidst.

Toen we binnenkwamen stelde ik me voor aan de Spaanse, waarna zij me erop attendeerde dat we de dag ervoor samen gevoetbald hebben. Wanneer ze dit zegt duurt er een grote stilte in mijn hoofd. Ik zie een vrouw met weelderig haar en een subtiel lichaam en kan met geen mogelijkheid een associatie met gras en doelpalen oproepen. Later schiet het me te binnen. Het haar was samengebonden, het lichaam verstopt en ze verliet de wedstrijd ver voor het einde.

Ik beland naast haar aan de tafel. Weet niet of dat mijn verdienste was. Vriend D. zit aan mijn linkerhand. Het is erg krap met acht mensen rond de tafel. Onze benen raken elkaar en als we praten trek ik mijn hoofd opzij om haar gezicht normaal te kunnen zien.

Haar tanden en lippen glimmen van het vocht als we praten. Het licht valt er zijdelings op en ik zie af en toe een luchtbelletje. Slechts met moeite weet ik mijn blik af te wenden richting haar ogen. Die weten op hun beurt ook de aandacht vast te houden.

D. en ik interviewen haar over het promotieonderzoek waarvoor ze in Berlijn is. Ze weet haar proefschrift ongewoon puntig samen te vatten. Om de twee zinnen worden we geïnterrumpeerd door een grap die over tafel rolt en zijlijnen van gesprekken waarin we af en toe ook een oneliner droppen.

Terwijl een Fransoos iets vertelt, staat de Spaanse ineens op om een nieuwe gast over enige afstand te omhelzen. Ik wend mn blik en zie haar navel. En haar broek. Mijn blik stokt.

Als ze gaat zitten draai ik me naar links en vraag aan D. of hij de broek ook gezien heeft. Het antwoord is nee. Je moet die broek zien, zeg ik, zullen we de wave rond de tafel inzetten? We lachen. Wat is er met die broek, vraagt hij. Hij is magistraal, zeg ik, een accoladebroek. Een wat? De broek heeft geen boord, de pijpen eindigen gewoon bij haar zachte buik. Verder loopt de bovenkant afgerond naar binnen bij de gulp, als een op z’n kant liggende accolade. De gulp is alleen de streep van de rits, verder niets. De eenvoud en finesse maken diepe indruk op me.

Terug in Den Haag zeur ik aan D.’s hoofd om haar emailadres en krijg het. Een vrijblijvend berichtje gaat heen en weer. Het bruggenhoofd is geslagen. Zodra ik met D. de datum van mijn volgende bezoek heb afgesproken vraag ik of ik haar weer kan zien. Dat wordt aanstaande zaterdagavond. Misschien vraagt ze het, maar hoe dan ook wil ik haar later op de avond kunnen vertellen wat het beeld was waardoor ik moest emailen. Ik heb alvast opgezocht wat accolade in het Spaans is: llave.

2003-04-28T01:50:00.000-07:00

Zucht

En wat vind ik hedenochtend in mijn postvak? Inderdaad, den wetenschapsagenda (de papieren versie, welteverstaan).

2003-04-27T11:16:00.000-07:00

Hmm

Oogst van een slaperig wandelingetje naar de supermarkt...
...een levensgrote, aapachtig voorovergebogen Shaquille O'Neal van Lego, ter lancering van een nieuw serie
...naast bonkige kerel loopt een slanke, lange vrouw met zwarte naaldhakken, zwarte netkousen, zwart strak kort rokje met een zilveren heupketting, afgerond met zwarte gebreide beenwarmers
...een wat tragisch ogende mid-dertiger, gebruind en bebuikt, staat op de hoek van de straat naar zn mobiel te turen, een hand steunend op een trolley van de Mediamarkt waarop een DVD speler en home theater geluidsysteem geladen is
...moeder en volwassen dochter met exact dezelfde kapsels staan tegenoverelkaar rond een kledingrek
...moeder en dochter van vijftien met exact dezelfde lichaamsbouw staan voor me op de roltrap
...een klein meisje dat op haar tenen balanceert om bij de preiknop op de groentenweegschaal te kunnen
...een vrouw die grijnzend van haar vriend wegkijkt en omhoog in de lucht zegt, "ja, nu hou ik natuurlijk niet zoveel meer van je"

Dat is er dus ook allemaal, achter mijn voordeur.

2003-04-26T06:09:00.000-07:00

Special effects

Een scherm van regen glijdt langs mijn enorme ramen. Ineens zie ik het Tiki-bad voor me. Met een noodgang glijdend door lange buizen van doorzichtig plastic. De waterdruppels overal zorgen voor een typisch lichteffect, een associatie die er blijkbaar is ingebrand tijdens de paar keer dat we er tijdens een vakantie langsgingen. Ik was 15 en kon er geen genoeg van krijgen.

De lucht die de druppels loslaat op mn ramen licht geelgrijs op. Onwerkelijk schemerend, terwijl het middag is.

Dan een verblindende lichtflits. Ik kijk op. Twee tellen later een helse knal. Terwijl de donder verder rolt over de stad, hoor ik autoalarmen die her en der in de buurt afgaan.

Na enkele minuten sterft het geluid uit, verschuift het licht naar alledaags grijs en herneemt de regen zijn ruisende gesprek met mn ramen. De magie is voorbij.

2003-04-24T14:45:00.000-07:00

Management voor beginners, les 2 (1)

Om 07.34u viel het mailtje met het onderwerp "Shit" in de brievenbus, van de breedsprakige mevrouw. Ik las het pas uren later. Managementverantwoordelijkheid akkoord, maar ik slaap er niet minder om.

Zij, daarentegen, schreef dat ze de hele nacht niet had geslapen. Nawee van de motie van wantrouwen die ze de vorige vergadering voor de kiezen had gekregen. Ingediend door haar collega, de zenuwachtige mevrouw. De week na die vergadering hadden de dames mij lange epistels gestuurd met daarin gedetailleerde historische reconstructies – wie wat wanneer had gedaan en waarom dat nu tot welke actie hadden geleid van wie, en zo voorts. Onbekend met dit soort proza, ging ik er impliciet bij elk mailtje vanuit dat dit toch echt de laatste zou zijn. Hun stellige taal suggereerde dat ook uit. Elk schreef haar eigen Definitive History of the Rise and Fall of Department X. Helaas spraken ze elkaar tegen. Erger nog, elk detail ontlokte een nog microscopischere reactie bij de ander. Al met al toonden ze een indrukwekkende schrijfsnelheid. Totaal dysfunctioneel, maar toch.

Mijn eerste daadkrachtige ingreep als deeltijdmanager was een mailfilter aan te maken dat hun epistels ongelezen in een apart mapje schoof. Dat kocht me een dag of wat. Toen de deeltijd dan toch echt was aangebroken, schreef ik een drieregelig mailtje dat eindigde met de instructie de discussie te staken wegens zinloos.

Beide dames drukten meteen de reply-knop in en wisten me te melden dat ze die beslissing zeer steunden, want de ander ging maar door. “Dit zijn grote stappen vooruit”, schreef de breedsprakige mevrouw, vetgedrukt.

Zo makkelijk was het dus. Management. De grijns bleef zeker drie minuten hangen, tot het hoofd P&O belde. Hij en een andere hooggeplaatste meneer hadden verschillende mailtjes ontvangen van de dames. Of ik even wilde uitleggen wat er in vredesnaam aan de hand was. "Oh, eh, ja", stamel ik me door het antwoord, terwijl ik rechtop kom uit mn bureaustoelhanghouding. Als we ophangen, lik ik onwillekeurig mn lippen, nadenkend over de openingszin van mijn allereerste oekaze.

2003-04-24T01:38:00.000-07:00

Zoek de 10 verschillen

1, 2, 3 en 4.

Echte emoties hoeven niet origineel te zijn.

(Terwijl ik dit tik meent Radio 1 Eros R. te moeten draaien. Dat is dus niet nodig, mensen.)

2003-04-23T14:23:00.000-07:00

Knock-out

Over voetbal heb ik niets zinnigs te melden. Het blijft echter een mooi mysterie hoe ik in negentig plus wat minuten extreme gemoedswisselingen doormaak. Vol afgrijzen, verbaasd, uitzinning, wanhopend, zelfgenoegzaam, smullend van leedvermaak, geschokt, optimistisch, vurig. En het eindigt altijd met een knock-out, deze keer van de good guys. Even van de wereld, vervolgens beduusd en gedesoriënteerd. Gelukkig moest ik na afloop een eind fietsen en drong de realiteit zich aan me op.

2003-04-22T14:44:00.000-07:00

Kleine nederlagen

Dus ik zeg tegen de kapster, ik zeg, "wat je ook knipt, als het maar niet zo'n Ruud de Wild-kapsel is". Ze wist haar voorstel niet erg duidelijk te verwoorden, dus ik zocht geruststelling. Haar rustige, zelfverzekerde toon was echter misleidend. Hoe gevaarlijk kan iemand met Pipi-staartjes zijn, dacht ik nog.

"Nee, niet Ruud de Wild" zegt ze.
Ze knipt, ik kijk, ik denk
"Ik zie Ruud de Wild, maar dat ligt vast aan mij".

Die avond doe ik de deur open voor vrienden.
"Heee, naar de kapper geweest. Leuk! Net euuh, kom hoe heet 'ie, o ja, Ruud de Wild!"

Dit is de laatste keer dat ik eigen initiatief van een kapster toesta. Dit is eerste keer dat ik overweeg terug te gaan voor herstelwerkzaamheden. Er zijn grenzen.

2003-04-22T14:21:00.000-07:00

Macht

"Macht is het vermogen om de beslissingen van anderen te beïnvloeden", oreer ik tijdens het avondcollege. Vervolgens ging het laatste half uur over de machtsstrategieën van Microsoft. Dichter bij huis voltrok zich tegelijkertijd een even indrukwekkend voorbeeld. Na het college zag ik dat meneer vandenbpuntcom met een miezerige vier woorden 145 mensen naar mijn weblog weet te sturen. Een record.

Waarvoor dank. Ook wat onthutsend, zoveel machtvertoon. Als een Irakees kijk ik naar de voorbijrollende tanks. Ik wil best aannemen dat dit bevrijding is, maar toch.

2003-04-21T13:59:00.000-07:00

Beoordeling

Meerduidige zaken laten zich moeilijk beoordelen. Ik heb het over de zaken die typisch door professionals worden geproduceerd: kunst, literatuur, muziek, ontwerpen, zelfs wetenschap. Toch moet het beoordeeld worden, blijkt. Dan zijn er twee mogelijkheden: je noemt het goed, omdat je kwaliteit herkent, ook al kun en wil je het verder niet uitleggen. Kwaliteit die “you know it when you see it”. Robert Pirsig bedacht er zelfs een nieuwe metafysica voor.

De tweede mogelijkheid is een theorie te verzinnen. Een verhaal over het betreffende werk dat het voorziet van betekenis, context, relevante normen ter beoordeling. Je maakt het werk bespreekbaar, waardoor professionals onderling kunnen stoeien over het vak.

Een zwijgend beeld vormt geen beroep. En die beroepsgroep moet niet alleen gevormd worden, ze moet ook nog eens een claim van expertise en autoriteit op het werkterrein leggen. Des te meer reden om een uitgebreid repertoire aan theorieën te hebben om je producten te beoordelen. Een beetje professional moet op z’n minst beoordelingen à la “dat kan mijn zusje van drie ook” kunnen diskwalificeren. Als ze hun baan willen houden, tenminste.

Tot zover is er niet veel aan de hand. De irritatie die uit Walter’s stukje spreekt laat zien waar het mis gaat. Professionals hebben de neiging om hun theorieën te serieus te nemen, serieuzer nog dan het werk zelf. Dat is niet verwonderlijk: met de theorieën kun je de verworven expertise en autoriteit makkelijker verdedigen dan met een meerduidig, onbegrepen, zwijgend kunstwerk. En dus moet ‘leerling’ vandenb eraan geloven. Zonder verhaal bij het schoenendoosje is er geen grond voor beoordeling. Wel voor beleving misschien, maar die moet dan onder woorden gebracht worden—inderdaad, getheoretiseerd worden.

Het zijn juist de “poseurs” die dat nodig hebben. Walter’s voorbeelden van kwaliteit zijn mensen die dat in een andere context produceren, zoals columnisten en reclameschrijvers. Daar wordt kwaliteit anders beoordeeld en is hoogdravende theorie niet nodig om de beroepsgroep in stand te houden en van hun maandelijkse storting te voorzien.

Maar ja, er zijn ook kunstenaars die niet in een ander domein werken. En die moeten ook beoordeeld worden. Anders kan de Rietveld die diploma’s ook door secretaresses per post laten versturen en de rest van het geld terugboeken naar Zoetermeer. Ziedaar de onvermijdelijkheid van het verhaal bij de schoenendoos.

En dan de bottom line voor Walter. Als je weet waar de theorie voor dient, hoef je die niet te verwarren met Een Belangrijk Oordeel over je werk, laat staan met De Betekenis ervan. Dat schept vrijheid. Vrijheid om te spelen. Met sommige collega’s deel ik een satanisch genoegen om via slinkse redenerinkjes en geflansde verhaaltjes ons werk, dat we om heel andere redenen wel of niet goed vinden, te legitimeren. Dat spel kun je gaan waarderen. Sommigen mensen weten het zelfs tot kunst te verheffen. Walter, het lijkt me een mooi beeld dat je nog eens een wijntje inschenkt en grijnzend achterover leunt, nadat je de Schoenendoos hebt bezongen.

P.s. Bij herlezing blijkt dat ik in college-geef-modus ben gegleden, waarvoor excuses. Ik wijt het aan Walter's talent dat zijn stukje in mn hoofd bleef steken en ik mezelf wilde uitleggen waarom.

2003-04-20T14:23:00.000-07:00

Verrijzenis

Er eindigt meer margaritha op mn shirt dan in mn mond. Ondanks tegenargumenten mijnerzijds, beëindigt dat de discussie over mijn staat van dronkenschap. Niet veel later rolt het gezelschap in diverse logeeropstellingen. De twee aanwezige kinderen slapen ongestoord door.

Vier uur verder lig ik in een slaapzak op de bank. Stemmen als trompetjes schetteren door het huis en ik draai me nog een keer om. Een zoethoudertje later zwaait dan toch de deur open en stuiteren de twee driejarigen de kamer binnen. "Ome Mies, Ome Mies, Ome Mies!" en zoonlief springt bovenop mijn buik. Mijn door alcohol vertraagde reactie is te laat om de inslag te dempen.

Mijn eigen voorspelling zou zijn geweest dat deze samenloop van omstandigheden een enigszins verstoord humeur veroorzaken. Maar ik blijk geen weerstand te kunnen bieden aan hun vrolijkheid en de energie die ze in alle hoeken van de kamer morsen. Ik grijns en ga rechtop zitten. Of ik ben nog dronken, of deze manier van wakker worden is een remedie tegen een kater. Hoe dan ook, ik voel me vreemd opgewekt.

Ik rits de slaapzak open en stap eruit. Gejoel. "Ome Mies in zn blote togus! Ome Mies in zn blote togus! Ome Mies in zn blote togus!" Ze delen de voorliefde voor herhaling met hun vader. Ik kijk zoonlief even nadenkend aan, terwijl ik overweeg of ik hem ga uitleggen dat een onderbroek niet kwalificeert als blote togus. Hij interpreteert dat als onbegrip mijnerzijds, mede omdat het beoogde effect mij in verlegenheid te brengen uitblijft. Op zalvende toon legt hij me uit: "Een blote togus is een blote buik". Hij knikt er nog eens bij, mocht ik nog twijfelen. Of ik de volgende keer wel even in verlegenheid wil raken, a.u.b.

De lichtheid waarmee de dag begint staat in schril contrast tot het onbestemde gemoed waarmee ik ging slapen. Het is eerste Paasdag.

2003-04-18T05:38:00.000-07:00

Gezocht

De menselijke geest en het internet zijn beide niet-lineaire systemen. Combineer die twee en het gevolg is dat deze site volgens Nedstat bezoek ontvangt van mensen geïnteresseerd in de volgende zoektermen:
– had even een dip gedicht
– iraakse vlag
– erectie tips
– techniek masturbatie
– meten paranoia lariam (een heuse Googlewhack)

Het is maar waar je bekend om wil staan.

2003-04-17T14:56:00.000-07:00

Plausible deniability

Alles wat u hier leest is fictief, elke overeenkomst met werkelijke personen of situaties berust op louter toeval. Deze bekendmaking treedt met terugwerkende kracht in ten aanzien van alle voorafgaande uitspraken.

Is getekend: Haas.

Hmm. Om de een of andere reden werkt dit toch niet.

2003-04-16T15:15:00.000-07:00

Puzzel

Een kort klopje en ineens stond ze daar. Terug van weggeweest, letterlijk en figuurlijk. Na haar vertrek, weken geleden, had de hele kwestie zich geruisloos laten ondersneeuwen door dagelijkse beslommeringen. Uit mijn gedachten verdwenen. Dacht ik.

Terwijl ik haar interviewde over de reis, zette haar aanblik de hele machinerie weer in gang. Na een poos kwam ze terzake en begon over het onderwerp van de lunch. Er was weinig over te melden, volgende week meer, beloofde ik. Ze knikte en dreutelde wat voor mn boekenkast. Keek terloops erin, alsof ze speurde naar een titel die een opmerking waard was. Verbaasd constateerde ik dat ze langer dan noodzakelijk bleef hangen. Meteen opwinding. Mijn ogen gleden langs haar profiel gleden en ik zuchtte zonder uit te ademen. Met de laatste paar zinnen verloor het gesprek zn geloofwaardigheid en ze zigzagte stapje voor stapje naar de deur. Ik praat je volgende week wel even bij, na de workshop, zei ik, en ze glipte de hoek om.

Onrust. Irritatie. Omdat ik de berusting kwijt was. Dit heeft geen zin, vermaande ik mezelf, maar het kwaad was al geschied. De probleemoplosser was geactiveerd. Zoals verschillende psychologische testen me hebben uitgelegd ben ik te categoriseren als "an ingenious problem solver, ...interested in instigating change, and operates best in overcoming new difficulties where the solution requires the application of creative effort". Prachtig. De ellende is dat mijn karakter ten diepste weigert te accepteren dat er problemen zijn die niet oplosbaar zijn, dat iets geen puzzel is die uiteindelijk op zijn plek zal vallen als ik maar genoeg energie en creativiteit eraan besteed. Sterker nog, hoe groter het probleem, hoe gretiger mijn psyche de tanden erin zet. "Ten diepste" betekent helaas dat mn gezond verstand weinig indruk maakt op de probleemoplosser in mij. Vandaar de irritatie.

De voortkabbelende dag verloor zn ontspannenheid en mijn energie werd gezogen in een koortsachtig genereren en doorwerken van scenario's. Terugkerende constante: ik verklaarde haar de liefde. In mijn kamer. In haar kamer. Op de gang. In het cafe. Op kruispunten. Met de fiets in de hand. Over een tafel met lege wijnglazen. Overdag. 's Avonds. Terwijl we lopen. Stilstaand. Bij het afscheid. Terwijl ik in de deuropening hang. Via de email. In haar ogen kijkend. Blik gegeneerd afwendend. Met mn hand in het haar. Op haar bovenarm. In de broekzak. Heftig gebarend. Zakelijk mededelend. Emotie tonend. Hintend. Voluit.

Vooral voluit, zodat mijn inwendige probleemoplosser elk alibi en houvast voor verder puzzelen wordt ontnomen wanneer de onvermijdelijke afwijzing is geïncasseerd.

2003-04-15T13:48:00.000-07:00

Paranoia

"Versterkt gezonde achterdocht", stond er op de bijsluiter van de Lariam die mijn drie reisgenoten en ik slikten, een tijd geleden in de Chinese tropen. Nou waren twee van hen al gezegend met een bovengemiddeld talent voor paranoia, dus de gevolgen laten zich raden. Helaas genereerden ze geen creatieve complottheorieën, maar opereerden de heren vanuit de wat minder creatieve veronderstelling dat elke Chinees ons het vel over de oren probeerde te halen.

Zelf ben ik karig bedeeld in deze categorie, rasoptimist die ik ben. Doorgaans een bron van vreugde, vandaag werd duidelijk dat mijn gebrekkig ontwikkelde achterdocht ook risico's kent. Tot nu toe had ik me onttrokken aan de vraag wat er zou gebeuren als de lezers van dit blog niet langer abstracties waren, maar echte mensen die terugpraten. Vriend U., een van de paranoïde reisgenoten, wees ik de weg naar dit blog middels email. Hij deed zijn talent meteen eer aan door in een fractie van een seconde een worst case scenario te schetsen: zijn secretaresse kan in zn inbox kijken en kent ook zijdelings de mensen van De Afdeling. Een mailtje of zo later lezen de laatstgenoemden mijn beschrijving en eisen op hoge toon mijn ontslag, zo niet strafrechtelijke vervolging. "Kleine kans, grote gevolgen" heet deze categorie risico's in de vakliteratuur. Tchernobyl was er ook eentje uit die categorie.

Wat nu? Gezond verstand dicteert dat ik er van uit moet gaan dat zij, of anderen die de revue passeren, het lezen. Bij kerncentrales denken we ook niet, "ach de kans is zo klein dat er iets gebeurt". Gezien de consequenties moet ik dan niet meer over hen schrijven. Maar dat ontneemt meteen het bestaansrecht van dit blog. Even laten bezinken. Suggesties, al dan niet van paranoïde aard, zijn welkom.

2003-04-14T15:31:00.000-07:00

Meten is weten

Hoe ik weet dat ik blij word van dit log:
1. Mijn stukje was klaar en ik staarde er tevreden naar. Een paar uur later wilde ik weer een fix.
2. Ik lees oude stukjes zo vaak terug dat het begrip masturbatie nog te mild is. Belangrijker: bij teruglezing voelen ze als de tekst van iemand anders en niet als gebrekkige voortbrengsels van mezelf.
3. Ik heb mezelf nog op geen enkel moment moeten overhalen een stukje te schrijven. Een uitzonderlijke gewaarwording.
4. Bezoekers zijn leuk, de Nedstatknop blijft verleidelijk, maar belangstelling beïnvloedt niet de schrijflust.
5. Ik kijk beter om me heen overdag en en vervreemd mezelf weer van het triviale. Dat voelt fris.
6. Eerlijk is eerlijk, de eigenlijke aanleiding voor dit stukje is dat ik mezelf in de bloglijst ontdekte (op plaats 113 liefst!) van een Hele Grote Logmeneer en een waarderend emailtje kreeg van Een Andere Hele Grote Logmeneer. Waarvoor dank.

Meer nog, dank aan de mensen die dit genre hebben uitgevonden. U is mijn verlosser.

2003-04-14T09:36:00.000-07:00

Hoorspel

Ik hang in de Corbusier. Rechtsachter in mn schedel speelt zich de volgende conversatie af.

– "Het is zondagavond, 1.00u, morgen weer vroeg op"
– "..."
– "Luister, we hadden beloofd om 12.30u naar bed te gaan, anders ben je morgen weer een dweil"
– "..."
– "Nou is het al een stuk later, ga nou naar bed"
– "..."
– "Het is niet alsof je nog iets belangrijks of zelfs maar nuttigs aan het doen bent"
– "..."
– "Ga dan!"
– "..."
– "Pff, ik kan net zo goed tegen een muur praten"

Soms ben ik ook voor mezelf onbereikbaar.

2003-04-13T10:11:00.000-07:00

Niks meer aan doen

Drie prachtmensen waren het. De vrouw sloeg superieur om zich heen met een blik van intense concentratie, af en toe aangevuld met getuite lippen, een grijns of een ver opengesperde mond. De voorman zweette charisma en legde ons al schreeuwend zijn wil op. De derde man ging schuil achter een gordijn van blond haar en deponeerde strak afgemeten blokken beton in onze buik. Tezamen waren ze hecht, transparant, af. En verliefd. Zelden zoveel geflirt tussen drie mensen gezien. De volmaakte drie-eenheid. Ze waren Caesar en ik was erbij.

2003-04-11T13:56:00.000-07:00

Management voor beginners, les 1

Een tijdje terug bedacht ik dat een beetje managementervaring aardig zou zijn. Dat zit zo: als autonome professional is het allemaal reuze fijn dat je zo zelfstandig kan werken, je eigen intuïtie mag volgen en beoordeeld wordt op je eigen voortbrengsels. Maar het gras is natuurlijk altijd groener op andere weiden. Velen pogen aan management te ontsnappen, ik zoek het op. De wetenschapper wil wel eens wat anders dan tegen zn tekstverwerkertje aanstaren en mooie concepten bedenken voor het zoveelste onbegrepen probleem. Vreemd genoeg telden onderwijs en advieswerk verrichten niet in dit relaas. Die zaken deed ik al, en het ging nu juist om die andere weide. Hoe dan ook, "management", liet ik me hier en daar eens ontvallen.

De powers that be wisten mij te vinden. Of ik interim-hoofd wilde worden van een kleine afdeling die zich bezighield met, laten we uit privacyoverwegingen zeggen, buiten-wetenschappelijke activiteiten. Perfect, dacht ik. Een experiment. Als het gras niet smaakt, ben ik zo weer weg.

Natuurlijk was het een afdeling met problemen, wat heet. Bij het eerste kennismakingsgesprek kreeg ik er geen speld tussen, omdat de dames en heren overelkaar heen buitelden met verhalen over wat er wel allemaal niet mis was. Mooi, dacht ik. Een grotere puinhoop kan ik er al niet van maken. En zo was ik ineens manager. Deze week had ik de eerste echte vergadering met ze.

Aan de tafel zitten: Een herintredend slachtoffer van burnout. Daarnaast een mevrouw met een rood hoofd die me voor de vergadering vertelde dat ze haar dosering zenuwpillen al had overschreden vandaag. Ze heeft mijn papierbak onder de tafel gelegd als haar voetensteun, want "anders krijg je zo'n last van je rug". Haar gebruik van "je" doet me denken aan de gebroeders De Boer, die ook altijd in de tweede persoon spreken over zichzelf. Tegenover hen zit een dame met een diep gegroefde gezicht die naar eigen zeggen al haar hele leven hoort dat ze niet kan samenvatten en steeds pleidooien afsteekt over niet terzake doende onderwerpen. In de hoek scharrelt een stille meneer die zich voortdurend laat interrumperen en aan het tafelblad pulkt als hij praat.

Al bij het tweede agendapunt ontspoort het. De breedsprakige mevrouw houdt een veel te gedetailleerd verhaal over waarom ze iets niet kon overleggen met de rest. De zenuwachtige mevrouw wordt roder en kortademig, gaat rechtop zitten en braakt dan een door emotie geïnterpuncteerde serie verwijten over tafel. Als ik de stille meneer om zijn mening vraag, zegt de burnout-meneer dat hij "uit principe tegen is" dat de stille meneer een mening mag geven. Van de bedrijfsarts mag hij niet naar consensus zoeken, voegt hij er nog aan toe, want dat was de oorzaak van zijn burnout. Hij leunt achterover en geniet zichtbaar van zijn eigen recalcitrantie. Als ik de vraag herhaal, mompelt de stille meneer dat het allemaal erg moeilijk is en tuurt vervolgens weer naar het tafelblad.

Mijn kalmte verbaast me. Hier heb ik dus om gevraagd. Maar in plaats van eigen-schuld-dikke-bult, voel ik me op mn plaats en een baken van geestelijke gezondheid. Ik kan iets voor deze mensen doen, op een onnavolgbare manier ben ik daarvan overtuigd. Noem het arrogantie. Voor een keer volg ik die arrogantie, in plaats van academische zelfrelativering. Het is geen nette constatering, maar het gras aan de overkant voelt als een speeltuin.

2003-04-10T15:50:00.000-07:00

Balans

Veel voorgenomen, niets uitgevoerd. Een dag verspild en verspeeld. Het zij zo.

P.S. In ieder geval nog de Spaanse Schone gemaild. Toch nog met een glimlachje slapen.

2003-04-09T08:10:00.000-07:00

Omver

De Berlijnse muur is het niet, maar het neerhalen van het beeld van Saddam met juichend Irakezen op de Amerikaanse tank was aangrijpend. Het was al zo'n verwarrende oorlog, nu weer een emotie erbij.

Een half uur lang klungelen Irakeese en Amerikaanse mannen samen om een ketting rond de nek van de vermiste dictator te knopen. Onwillekeurig lijkt het op een doe-het-zelf programma, met goedbedoelde mannelijke tips aan elkaar, doorgeven van gereedschap en het onmisbare "ga opzij, laat mij maar even".

Even dreigt het te ontsporen als de militairen in hun enthousiasme een Amerikaanse vlag voor het hoofd van Saddam hangen. Iedereen houdt de adem in. Blijkbaar komt een van militairen snel tot bezinning, roept iets naar de collega boven op de kraan en de vlag verdwijnt weer. Op de grond wordt gejuichd rond een pre-Saddam Iraakse vlag. De militair wil wellicht zijn vergissing goedmaken en gebaart al een paar minuten van "geef hier die vlag, dan hang ik die in plaats ervan over Saddams gezicht". Uiteindelijk wordt de vlag naar boven doorgegeven en bevestigd. De militairen klimmen naar beneden, maar ineens weer naar boven, halen ook de tweede vlag weg en weer naar beneden. Misschien kwam er ergens uit de militaire public relations commandolijn, die natuurlijk ook deze beelden volgt, het bevel "geen vlaggen!".

De apotheose. Iedereen deinst achteruit, de tank zet aan en de metalen Saddam buigt langzaam naar beneden tot hij als een verslapte erectie van de sokkel hangt. De menigte stormt naar voren en slaat het beeld, dat nog net te hoog hangt voor een flinke mep. De marines laten het even gaan en manen dan weer iedereen achteruit.

Met een laatste ruk bijt het beeld dan toch definitief in het stof. De menigte ontploft en danst op het lijk van Saddam. Even mag ik weer geloven in een goede afloop.

2003-04-09T04:49:00.000-07:00

Optocht

De koffiekar rammelde alsof hij solliciteerde naar de plek van de drumband voor de carnavalsstoet. De mevrouw die de kar voortstuwde hield de deur voor me open met haar linkerhand, terwijl haar lichaam de rechterhand volgde en zonder vertragen rechtdoor bewoog. Ik liep een meter achter haar en een meter achter mij volgde een meneer met een onwaarschijnlijke bos haar en een weelderige snor. Een filosoof, herinnerde ik me uit een vergane vergadering. Al met al was het een wat Fellini-esque optocht.

De dame stapte stevig door in haar donkerblauwe bedrijfsrokje. Ik liep in haar kielzog, letterlijk. Kleine luchtwervelingen omgaven mn gezicht. Haar geur drong diep in mn neus en haalde me uit mijn afgedwaalde gedachtengang. Mam! Ze rook precies als mn moeder. Om de verwarring compleet te maken viel me ook ineens op dat ze datzelfde 'kippekontje' in haar kapsel had. Een embleem van haar sociale klasse en die van mams. Ik stapte iets naar rechts en keek van opzij naar haar gezicht, alsof ik moest controleren dat het toch echt de koffiemevrouw was. Met een raar gevoel van afscheid sloeg ik rechtsaf. De optocht marcheerde voort zonder mij.

2003-04-08T16:02:00.000-07:00

Technieken

Hij heeft een aapachtige mond. Zo'n lange streep lippen, waarvan de uiteinden makkelijk krullen. Jarenlang routineus glimlachen tegen journalisten heeft gezorgd voor complementaire kuiltjes rond die uiteinden. Het geheel slaagt erin gelijkertijd vriendelijk en neerbuigend te zijn. Hij legt het met alle plezier nog eens uit, zoiets.

Deze expert in militaire trainingsmethoden van het Amerikaanse leger doceert voor BBC World hoe ze hun technieken hebben aangepast. "Vroeger," zegt hij en in gedachten vul ik aan "toen oorlogen nog overzichtelijk waren". "Vroeger gooiden militairen eerst een granaat in een ruimte, sloten de deur tot de granaat ontplofte en keken pas daarna wie of wat er binnen verbleef." Zijn ogen knijpen zich wat samen terwijl hij dit zegt, om alvast te onderstrepen dat er heel wat geleerd is. "Nu hebben we ze uitvoerig getraind in een nieuwe techniek. De militairen nemen meer risico. Ze doen de deur open, kijken eerst en selecteren met hun vuurwapens specifieke doelen."

Mijn gedachtenstroom liep vast op het woord techniek. Niet op de crue typering van militair handelen. Die slikte ik zonder veel oponthoud door. Toen ik nog Counterstrike speelde wist ik ook regelmatig mijn teamgenoten van mij te vervreemden door bij twijfel een granaat in een kamer of om een onoverzichtelijk straathoek te gooien. Ik wilde niet dood, de rest was secundair, inclusief teamgenoten. Gelukkig volstond meestal een simpel "oops, sorry!" om de gemoederen te kalmeren. Die oplossing werkt minder effectief in de straten van Bagdad, maar zo ver kwamen mijn gedachten niet.

Techniek, waarom klopt dit woord niet, spookt het in mn hoofd. Om te beginnen suggereert het zoveel meer dan de eenvoud van de handelingen zelf aanleiding toe geven. Soldaat. Wil niet dood. Moet wel door kamer. Dus granaat. Waarom dat woord techniek? Zeker, het abstraheert van het doden zelf en verschuift het optreden richting autoreparaties en dat soort geruststellende en constructieve bezigheden. Maar waar ik echt op vastliep is dat "techniek" een misplaatste illusie oproept van weloverwogenheid en controle over handelen en situatie. De beelden van leven en vooral dood die ik de afgelopen dagen tot me nam laten veel zien, maar niet dat.

2003-04-07T15:35:00.000-07:00

Zwelg

Hoge gitzwarte ramen, één lamp, een ontroerend verhaal achter de kiezen, Badalamenti's bedwelmende donkerheid draait in een loop. Een serene somberheid heerst over me. Ik schenk een bodempje whiskey, eentje nog. Dit gevoel is bijna esthetisch.

2003-04-06T16:08:00.000-07:00

Stilte

Het beeld werd zwart en seconden lang durfde niemand te verzitten, laat staan een zucht te slaken. Het was sterker, intiemer, dan het moment van stilte in de concertzaal na het slotakkoord. We waren in de ban van Mulholland Drive. Nu ik ‘m weer zag was mijn reactie eerlijker, emotioneler dan destijds in de bioscoop. Kippevel.

Met deze zeven kijkers kom ik af en toe bij elkaar voor discussies over de wereld en omstreken. Of gewoon over een boek. Ik stelde voor eens een film te nemen—deze film. Vantevoren was ik een tikje nerveus, benieuwd naar de reacties en interpretaties. Deels de film gekozen als provocatie, dus voorbereid op enkelen die het als mislukt zouden typeren. Dat gebeurde niet. Om verschillende redenen waren we in de ban en ik was blij dat we dat deelden. In plaats van heftige discussies over de interpretatie, werd er op respectvolle, bijna geïntimideerde toon gesproken over wat we hadden gezien.

De soundtrack begeleidde in mijn hoofd en buik onze terugreis door de donkere nacht.

2003-04-04T15:59:00.000-08:00

Onder professoren

Met een stapeltje leeswerk onder de arm, pak ik twee broodjes en nestel me achter in de vergaderruimte. Om me heen vullen de stoelen zich met professoren en hoofddocenten van de faculteit, zo'n dertig mannen en een enkele vrouw. Een secretaresse rommelt met een laptop, zodat de hoogleraar waar ze voor werkt de schijn van competentie kan ophouden en zonder brokken door zn powerpointpresentatie geraakt. Naast me zitten twee laat-veertigers die met verontrustend veel geluidseffecten hun broodjes en melk naar binnen werken.

Sinds een jaar ben ik ook hoofddocent, een titel die me alleen maar aanspreekt omdat hij ouderwets klinkt. Deze maandelijkse vergadering heb tot nu toe gemeden. Ik kijk om me heen en stel met genoegen vast dat ik totaal uit de toon val bij deze fine fleur der wetenschap. Of liever gezegd, het middle management van de wetenschap. Veel fantasieloze pakken, enkele vormeloze sweater en het onvermijdelijke button-down overhemd. Mijn ongeschoren kop steekt uit een long-sleeve t-shirt, mijn te lange haar hangt in mn gezicht terwijl ik wat door de stukken blader.

Zodra ik mezelf op gevoelens van superioriteit betrap, neemt wantrouwen de zaak over. 'Ja, ja', mompel ik tegen mezelf, 'jij denkt dat je anders bent dan zij, maar je bent stiekem hetzelfde, of zal dat zijn op niet al te lange termijn'. Ik heb tenslotte al hun baan, en zij waren vroeger vast ook niet zo eenvormig als ze nu zijn.

De presenterende hoogleraar neuzelt zich door zn sheets heen. Ongefraseerd en klemtoonloos glijden de zinnen uit zn mond. Van kwaad tot erger. Terwijl uitdrukkingen als "corporate identity" en "een stukje stroomlijning" zonder een spoor van ironie worden uitgesproken, voel ik me ongemakkelijk, maar kan het niet helemaal thuisbrengen. Het is geen verrassing dat ik in de lokale variant van Het Bureau werk, waarom is deze uitvergroting dan toch confronterend? Ik kijk links en rechts maar kan met niemand een grijns delen over deze parodie van een vergadering.

Terug bij mn kamer aangekomen, val ik binnen bij twee collega's die rond een scherm hangen. De veelkleurigheid van de website maakt de kans klein dat het werkgerelateerd is. Ik loop dichterbij, op zoek naar een levend mens. "Was er niet een deadline vandaag?" probeer ik te sarren. "Donder op", bijt een van hen terug, zonder op te kijken. Ik lach en kan de neiging niet bedwingen om hem even over zn bol te aaien.

2003-04-04T04:04:00.000-08:00

Ideale relatie

Mijn harde lach klinkt erg hol in de kantoorkamer. Na elk salvo wordt het merkwaardig stil, alleen de pc zoemt door.

Ondanks dat ik eerder deze week moest grinniken om Hans Teeuwen en Lebbis en Jansen, heb ik lange tijd niet zo hartelijk gelachen als om deze ultieme beschijving van relatieruzies. Typisch Engelse humor. En voor een keer is dat een compliment. Alvast een appetizer, waar ik "Margret" zonder verdere revisies zou kunnen vervangen door de namen van tenminste twee ex-vriendinnen:

"Arguments. There are many arguments we have over arguments. 'Who started argument x', for example, is a old favourite that has not had its vigour dimmed by age nor its edge blunted through use. Another dependable companion is, 'I'm not arguing, I'm just talking - you're arguing,' along with its more stage-struck (in the sense that it relishes an audience - parties, visiting relatives, Parent's Evenings at school, in shops, etc.) sibling, 'Right, so we're going to get into this argument here are we?'
An especially frequent argument argument, however, is the result of Margret NOT STICKING TO THE DAMN ARGUMENT, FOR CHRIST'S SAKE. Margret jack-knifes from argument to argument, jigs direction randomly and erratically like a shoal of Argument Fish being followed by a Truth Shark. It's fearsomely difficult to land a blow because by the time you've let fly with the logic she's not there anymore."

2003-04-04T02:24:00.000-08:00

Schoon

Hoe neem ik verantwoordelijkheid voor mijn leven, aflevering 246. Een jaar woon ik nu in mijn yuppenappartement en een jaar lang heb ik een achterhoedegevecht gevoerd om de zaak schoon te houden. Ondertussen is schoon synoniem voor volwassen geworden. Een volwassen, functionerend persoon waadt niet door stofwolken, trapt niet op borrelnootjes die onder oude kranten vandaan rollen, negeert niet om watersmekende planten, kan geen smileys tekenen op de aanslag in de badkuip en kan niet de omtrekken van diverse stukken servies op de vloer zien staan.

Telkens weer die confrontatie met ongedane zaken. Showdown at the Hooftskade Corral. Telkens wendde ik de blik af en moest ik mn meerdere erkennen in de entropie van mn appartement. Voor bezoek kon het cosmetisch nog heel aardig opgepoetst worden ("Oooh, wat is het hier opgeruimd!"). Maar dat waren Phyrrusoverwinningen.

Dan toch eindelijk maar mijn nederlaag doorgeslikt en het wapen van de moderne hoogopgeleide veelverdiener ingezet: de huishoudster. Woensdag kwam ze voor het eerst, terwijl ik elders de grenzen van de wetenschap aan het verleggen was. Bij thuiskomst in het nimmer-zo-schone huis overviel me een gevoel van trots. Trots? Ik was er zelf ook even beduusd van. Maar toch, trots. Eindelijk dit goed geregeld. One down, op weg naar Heuse Volwassenheid. Nu nog mijn financiën, administratie, huisinrichting, werklust, aan paps en mams melden dat ik nog leef, achterstallige geestelijke verzorging en wat dies meer zij.

Gelukkig wees D. me er op (met dank aan Radiohead) dat ik deze zaken niet met geluk moet verwarren. Note to self: (1) genieten van schoon ligbad; (2) eindelijk tot de essentie van het leven doordringen, en daar een blogje aan wijden.

2003-03-31T14:12:00.000-08:00

Inbox-humor

Geen inspiratie, dus maar een neuzelklusje gedaan...

>To: voorlichting@universiteit.nl
>From: ---[miesepies]---@universiteit.nl
>Date: Monday, 31 March 2003, 14:46h
>Subject: wetenschapsagenda
>
> L.S.
>
> In het vervolg zou ik graag de emailversie van de
> wetenschapsagenda ontvangen. U kunt dit postadres van
>de lijst halen:
>
> ----
>
> Dank,
> [miesepies]

Anderhalf uur later arriveert het verbluffende antwoord...

>From: J. v.d. H [voorlichting@universiteit.nl]
>To: ---[miesepies]---@universiteit.nl
>Date: Monday, 31 March 2003, 16:11h
>Subject: Re: wetenschapsagenda
>
> Wat is uw E-mail adres?
>
>J. v.d. H.

Als het nou een dag later was verstuurd, dan was mevrouw J. van incompetent naar gevat gepromoveerd.

2003-03-30T09:50:00.000-08:00

Plots

Het kan het jaargetijde zijn. Steeds vaker valt me op hoeveel mensen onderhoudende levensverhalen hebben. Wie heeft er soaps of 'kwaliteitsdrama' nodig, met zoveel kleurrijke en goedgeacteerde trial-and-error-plots in je omgeving.

Vanmiddag zat ik tussen "zes potten", zoals een van hen het gezelschap voor mij typeerde. Het was, opnieuw, een wat vreemd verlopen date. De 'date' was de zevende dame in het gezelschap. Blij met de afwisseling van gezelschap raakte ik in gesprek met een van de aanwezige beoefenaars van de damesliefde. Ze vertelde me hoe ze tot november een hotel in Brighton had beheerd met haar vriendin. Van de een op de andere dag had de laatste hun relatie opgezegd. Ze was met de staart tussen de benen teruggekeerd in Leiden, waar ze enkele jaren geleden alles had achtergelaten. Nu was ze een werkeloze kunsthistorica die zich met pijnlijke zelfspot schikte in haar situatie--waar nodig aangevuld met een pleidooi om een stevige muur met prikkeldraad rond Limburg te zetten. Zelf opgegroeid in de "lelijkste plaats in Nederland", Gilze-Rijen, had ze er behoefte aan eens heerlijk naar beneden te kunnen trappen, zo legde ze uit. Als Limburger sta ik niet helemaal afwijzend tegenover het idee van een (fysieke) afscheiding, dus ik knikte wat quasi-begrijpend.

Ze had twee verschillende ogen, zowel in kleur als vorm van de pupil. Dat laatste had ze te danken aan een broertje die een kleurpotlood in haar oogkas had gestoken toen ze drie was. Terwijl ze praatte lachte ze veel. Tegelijkertijd trilde haar mondhoeken, ooghoeken en handen. Vergeleken met zo'n verhaal en zoveel emotie, voelde ik me zo licht als een veertje. Het kan echter ook de port zijn geweest. Op weg naar huis, vroeg ik me af of ik me eigen leven met enig drama zou kunnen navertellen. De scenario's die me door het hoofd schoten waren, zoals gewoonlijk, te lineair. Voornemen: een onverwachte wending of twee. Graag wel met bevredigend slot.

2003-03-28T09:50:00.000-08:00

Berlijn (2)

Verdere elaboraties en dwarsstraten aangaande Berlijn, op verzoek van D. en V. Waar te beginnen. Mooie megalomane architectuur, badend in de zon. Een vervallen DDR volkspaleis met gouden spiegelramen, dat vooral doet denken aan een armetierig vergaderoord voor 'midden- en kleinbedrijf' dat je ergens langs de snelweg zou aantreffen. Straat na straat in de Mitte met te hippe kledingzaakjes, eettentjes, vage barretjes, underground clubs. Prachtige uitgaangsgelegenheden die zichzelf niet adverteren, zodat je moet weten dat je er zijn en dan misschien ergens de ingang kan ontwaren. Standaard stevige, grote bierpullen bij elke bestelling. 'Witte fietsen' die met je mobiel geactiveerd worden en eerder doen denken aan de set van Star Wars dan aan de jaren zestig.

Maar bovenal maakten de mensen De Stad. Vriend D. nam me mee van het ene naar het andere sociale circuit. Zo...
... visiteerden we de kunstenaarsborrel op de ambassade. 'Botschaft' zeggen onze Duitse vrienden en als een heuse volwassene heb ik het hele weekend niet een keer een scatologische toespeling hierop gemaakt.
... probeerden we Neue Deutsche Welle liedjes uit begin jaren tachtig te raden op een Ossie-party.
... voetbalden we met Fransen, Duitsers en een Spaanse (waarover later meer) in een parkje bij de Reichtag. 'Dem Deutsche Volke' staat er in in grote letters op de gevel, terwijl ik me herinnerde dat het toch Das Deutsche Volk is. Bij navraag bleek het de tweede naamval te zijn: aan het Duitse volk. Mooie taal.
... verhuisden we in Oost-Berlijn een Braziliaanse kunstenares die net haar man de deur uit had geschopt.
... aten we een copieus ontbijt op een met wrakhout geknutseld terras langs een industrieel kanaal.
... bekeken we urban landscapes van een Franse schilderes, waarmee ik in stuntelend duits nog probeerde te flirten en waarmee ik tijdens de nacht ervoor nog onheus gedanst had in een tent die de Mud Club heette, onder het voorwendsel dat ik salsapasjes kon demonstreren.
... bezochten we het huiskamerrestaurant van vrienden die lekker kookten maar het toetje pas fiks na middernacht wisten te serveren, hetgeen mijn zegen had want ik zat naast de Spaanse voetbalster. Ze bleek een promoverende juridica te zijn en droeg een broek waaraan ik nog een apart blogje moet wijden.

Het was werkelijk, zoals gezegd, shock and awe: waar we ook kwamen, de mensen waren aardig, toegankelijk en interessant. Onze gesprekken stroopten werkelijk alle uithoeken af van het bestaan.

En als ik zeg mensen, dan bedoel ik natuurlijk niet in de laatste plaats vrouwen--zoals alles lijkt te draaien om vrouwen de laatste tijd. En daar gaf De Stad me de genadeklap. Mijn hoofd (of hart of lijf) sloeg werkelijk op hol van zoveel prachtige, aardige, interessante, single-ige vrouwen. Ik wist het binnen 24 uur: ik moet en zal hier voor langere tijd bivakkeren. Het campagneteam is geformeerd en de strategiemachine draait op volle toeren: uiterlijk per september woon ik in Berlijn.

2003-03-27T15:22:00.000-08:00

Tja

Het bezoek van mijn aanstaande schoonmaakster werd een pijnlijke ontmoeting. Alsof het lot er mee speelt is mijn appartement nog nooit zo smerig geweest als tijdens haar inspectieronde. Ze kondigde meteen aan dat de eerste poetssessie volgende week van dubbele duur dient te zijn.

Met lot heeft het natuurlijk niets te maken. In het vooruitzicht van haar aantreden werden alle poetsbeurten op de lange baan geschoven. Daar zou zij immers voor komen. Maar ja, dan moet je natuurlijk niet vijf weken wachten voor je haar belt.

2003-03-26T14:44:00.000-08:00

Adaptation. Van tekst, schrijver, kijker.

Soms is er een film die zich onttrekt aan de categorieëen waarmee we chocola maken van kunst. Net als het onnavolgbare Being John Malkovich, van dezelfde schrijver, is Adaptation gebaseerd op een intrigerend gegeven dat al meteen de aangeleerde verwachtingen van de ervaren kijker overboord gooit.

Charlie Kaufman is tegelijkertijd de naam van de werkelijke scenarioschrijver en de hoofdpersoon in de film, gespeeld door een indrukwekkend onappetijtelijke Nicolas Cage. De film laat zien hoe Charlie een boek over een orchideeënrover omwerkt tot een scenario over hoe hij het scenario schrijft van de film waarna we zitten te kijken. Huh? Inderdaad. De vertelling, voor zover je daarvan kan spreken, is in een soort möbiusring--of eigenlijk ringen, want er zijn meer van dit soort onmogelijke relaties. Op een gegeven moment vraagt Kaufman (Cage) zich af: "I wonder who is going to play me in the movie". Zie ook de tagline: "Charlie Kaufman writes the way he lives... With Great Difficulty. His Twin Brother Donald Lives the way he writes... with foolish abandon. Susan writes about life... But can't live it. John's life is a book... Waiting to be adapted. One story... Four Lives... A million ways it can end."

Daarmee scheiden zich de kijkers. Sommige mensen vinden dit onbegrijpelijke, pretentieuze rommel. Anderen smullen van de vreemde verbindingen en originaliteit. Een vriendin die de film vorige week zag deelde zichzelf bij de eerste groep in en voorspelde al dat ik tot de laatste groep zou horen. Dat klopt. Ook van de kijker is enige adaptatie nodig.

Er dient nog vermeld te worden Kaufman als handelsmerk heeft dat de slotact van de film totaal ontspoort. Dat wordt hier, leuk voor de liefhebber, ingeluid door het advies van een scenarioschrijfgoeroe, die de worstelende Kaufman aanraadt om een slot te schrijven waarin alles anders wordt. Alle bagger die eraan voorafgaat, zegt hij, word je vergeven als je een knallend slot hebt. De grap is natuurlijk dat de bagger het echt interessante deel van de film is en het slot heerlijk een loopje neemt met de plotconventies van films. En passant levert het nog een tijdloos mooi citaat op: "You are what you love, not what loves you." Dit als reactie op alles dat onbeantwoord blijft in Kaufmans leven, zoals de liefde. Niet dat Kaufman gelooft in een boodschap, hij doet ons er toch mooi een kado, zodat we in ieder geval nog iets kunnen navertellen van deze speurtocht. Zien!

2003-03-26T06:47:00.000-08:00

Een half woord

Een bejaard echtpaar zit achter elkaar in de tram, naar buiten kijkend. Lichamen in de rijrichting, hoofden onder dezelfde hoek naar het raam gedraaid. Allebei hebben ze het grijze haar achterover gekamd en gecomplementeerd met een goudkleurige brilmontuur.

Op de halte staat een jongen, die langs hun raam loopt naar de tramdeur. Hun ogen volgen hem.
"Hm", lacht de vrouw binnensmonds.
Ze wendt haar blik naar haar man, om te kijken of hij het ook ziet. Dat is zo.
"Hm", lacht de man binnensmonds.
Hij kijkt terug naar zijn vrouw, met een amper waar te nemen glimlach.

Dan draait hij zich om naar het gangpad, om de instappende jongen nog eens goed te bekijken. Nu zie ik hem ook. Hij heeft zo'n geboetseerd gelkapsel dat alleen vijftienjarigen hebben. In de spiegel zag het er vast cool uit, maar in het harde daglicht en van de zij- en achterkant bezien is het vooral komisch. De jongen gaat zitten, het echtpaar draait zich terug in de rijrichting en herneemt hun blik naar buiten.

2003-03-24T16:02:00.000-08:00

Geen vergelijk

Berlijn was meeslepend, waarover later meer. Teruggekomen ben ik letterlijk en figuurlijk ontnuchterd. Beelden van publieke reacties in arabische landen onderstreept de hoge prijs voor dit conflict. Een zwartharige uitvoering van Britney Spears zegt dat ze trots is op de Iraakse soldaten die de machtige Amerikanen doden. De underdog wint aan sympathie. Al dit gelaveerd met de opgejaagde blikken van Amerikaanse onderhoudssoldaten, of all people, die in Iraakse handen zijn gevallen en de Vietnamassociaties die ik krijg bij de beelden van de "urban warfare". De uitdrukking "urban jungle" bestaat niet voor niets.

Ondanks deze douch overleeft mijn euforie over Berlijn. En zoals het bloed kruipt waar het niet gaan kan, bleef een uitdrukking ook in mijn hoofd rondspoken die mijn ervaring van deze wereldstad op perverse wijze verwoorde: shock and awe. Een pijnlijke analogie tussen mijn hedonistische ervaring en de geplande toestand van die Iraki's. Wat de "coalition forces" na 5 dagen nog niet bereikt hebben, deed Berlijn bij mij oogwenk.

2003-03-20T22:34:00.000-08:00

Berlijn

Vanavond zal ik in Berlijn arriveren voor het weekend. Een langgepland bezoek, met een volle agenda. De vraag is hoeveel tijd hiervan door CNN opgeslokt zal worden. Zelfs bij de spaarzame details die vrijkomen blijf ik gefascineerd. Ben er nog niet uit hoe gezond en/of zinvol die fascinatie is.

Misschien neem ik toch maar mn nieuwe pak mee.

2003-03-19T07:21:00.000-08:00

Einde oefening

Al in de tweede zin kwam haar geliefde tersprake. Eigenlijk wist ik al van diens bestaan, of liever, had ik uit veiligheidsoverwegingen aangenomen dat die vacature gevuld was. Tikje schraal, maar desalniettemin troost, is de ronduit briljant vondst waarmee ik haar ter lunch wist uit te nodigen. Met enig creatief associëren had ik een connectie bedacht tussen haar en mijn onderzoek. Het motief mag dan onder de gordel zijn ontstaan, de connectie bleek tot mijn eigen verbazing hout te snijden en werkelijk bruikbaar te zijn.

Ben benieuwd of het me nog moeite gaat kosten deze uitkomst te accepteren. Betrapte mezelf nog wel op fantasietjes waarin ik haar de liefde verklaarde, zij mij in vertrouwen mededeelde dat het met vriendlief ook niet allemaal koek en ei was en we een scene of wat later de ondergaande zon tegemoet reisden. Gelukkig maar. Ik fantaseer, dus ik besta.

2003-03-19T06:59:00.000-08:00

Wie het weet mag het zeggen

Na er weken op gebroed te hebben word ik meer en meer in de discussie over Iraq gezogen. Op Texel met een gearticuleerde voorstander gedebatteerd--die zijn dun gezaaid, dus ik zette mn oren open. Elders mijn ongenoegen over de gemakzuchtige afwijzing door "links" geuit. Door mijn gebruikelijke fases gegaan van eerst afzetten tegen heersende opinies--die nu eens vooral anti-oorlog zijn--en vervolgens niet in staat zijn mijn eigen mening te bepalen. Voelde me op zee met wat los wrakhout om me heen als enig houvast. Vanochtend toch fase 3 bereikt: een voorlopig standpunt. Ik ben tegen. Een ding is zeker: elk scenario, ook niets doen, kost slachtoffers. Ik vraag me af waarom ik ook in mn werk zo wordt aangetrokken naar vraagstukken van twee of vele kwaden. Zou er toch een masochist in mij schuilen.

2003-03-18T14:28:00.000-08:00

Een goed begin

Gisteren begon mijn eerste vrije week in tijden. De ironie is dat ik deze opneem terwijl ik me stukken beter voel, in werk en daarbuiten. Hoe dan ook, ik sliep uit. Te lang, zo bleek. Met een dikke dot watten in mn hoofd trok ik de deur achter me dicht. Nog voor ik ritueel op mn broekzakken klopte wist ik al dat ik sleutelloos was. Fuck.

Voordat de paniek vast voet aan de grond kreeg, bedacht ik me dat ik als heuse volwassene dit allang had voorzien en reservesleutels bij vrienden in de straat had ingeleverd. Ik grijp naar mn mobiel en kondig aan dat ik mn sleutels kom ophalen. De reactie was verre van geruststellend.
"Hebben we die dan?"
"Ja, die liggen in jullie keukenla", probeerde ik nog op quasi-zelfverzekerde toon.
"Volgens mij niet, hoor. Die had je recent nodig voor iets."
"Wil je even kijken?"
"Ja hoor. Wacht even, ja, ja, eeuh, ja, eeuh, nee, hier ligt niks. Ik kan me ook niet herinneren dat je ze had teruggebracht."
Inmiddels weet ik niets meer zeker. Al vraag ik haar nog wat verder te zoeken, het geloof is verdwenen.

Mijn brein switch naar inbraakmode. Hoe kom ik mn eigen woning binnen met zo beperkt mogelijke schade. Het voelt als die planningsscene uit een B-misdaadfilm. Van verschillende kanten benader ik mn woning en zoek de zwakke plek. Het blijkt een raam dat uitkijkt over een plat dak te zijn. Voor dat scenario heb ik mn onderburen nodig. Daarmee heb ik sinds ik een jaar geleden hier kwam wonen een zin of drie-en-een-half gewisseld.

Ondertussen fiets ik naar mn squashafspraak. Dat was de reden dat ik me überhaupt buiten het appartement had gewaagd. Met de nodige agressie sla ik me door de sets en incasseer de gebruikelijk verliespartij. Dan fiets ik naar kantoor, om te proberen het telefoonnummer van mn onderburen via het web te achterhalen. Na een half uur zoeken en heel wat interessante maar niet bruikbare informatie verder (zoals de opleiding van de onderbuurman) vind ik het nummer. Beschroomd neem ik de telefoon ter hand. De buurvrouw is thuis en is allertoeschietelijkst. De schat. Ik doe mn verhaal en kondig aan via hun woning het plat dak te willen betreden.

Een klein uur later sta ik met gereedschap en de buurman op het plat dak. Hij is een stuk handiger dan ik en ook nog wat directief qua karakter. Het wordt me duidelijk waarom hij in allerlei commissies van de vereniging van eigenaren zit. Ik laat hem met plezier zn gang gaan. Het raam laat zich niet al te gemakkelijk verschalken. Dievenklauwen houden de scharnieren op hun plek. Net als ik het raampje wil inslaan, bedenkt buurman dat het misschien wel met stopverf vastzit. Dat blijkt na enig onderzoek het geval.

Afijn, een half uur voorzichtig beitelen verder komt het raampje er heelhuids uit en open ik het raam. De buurman bied ik een wijntje aan, dat hij gracieus afwijst onder vermelding van het feit dat zijn wekker om 5.15u af zal lopen. Ik klim opgelucht in mijn eigen woning. Als eerste leg ik de reservesleutels klaar voor de onderburen.

2003-03-17T07:55:00.000-08:00

Eiland

De liefde voor onze waddeneilanden is me altijd ontgaan. Desondanks vertrok ik afgelopen vrijdag voor een weekend naar Texel. De vrienden die me meevroegen volg ik zonder dralen naar welke hel dan ook--zelfs de Scheveningse boulevard, maar dat is een ander verhaal. Het vooruitzicht van Texel bracht een verknipt soort voorpret teweeg. Ik keek vooral uit naar een potje midgetgolf.

Het weer was zo goed, dat ik het gevoel had in een virtuele wereld terecht te zijn gekomen. De kleuren deden onwerkelijk en chemisch aan. De zon scheen alsof het de normaalste zaak van de wereld was. Op de fiets begaven we ons naar midgetgolfbaan 1, die dicht bleek. De aanwezige tieners die het 'recreatiecentrum' schijnbaar beheerden keken ons spottend aan. Wat een treurigheid, leken ze te denken, dat je als dertiger niks beters weet te verzinnen dan midgetgolf. Ter zelfverdediging bedacht ik me dat we even tevoren de foto's in het raam van de lokale disco hadden gezien, waar de beheerders en hun leeftijdgenootjes uitzinnige hoogtes beleefden. Grimmig kaatste ik in mn hoofd terug dat ons die ellende in ieder geval bespaard bleef. Op naar de volgende midgetgolfbaan, die liefst een uur fietsen verderop lag. Uberhaupt een wonder dat er meerdere banen op het eiland lagen. Wie speelt er nog midgetgolf in dit tijdperk? Die vraag bleek terecht, want ook nummer 2 was dicht. Nummer 3 was te ver weg, mooi weer of niet. We hielden het voor gezien.

Op weg terug naar ons klinische vakantiehuisje werd een ongenadige hoeveelheid drank ingeslagen. De rest van de dag was ik niet te genieten voor de meegereisde kinderschare.

2003-03-14T03:34:00.000-08:00

Bijdrage aan de mensheid

We staan te verwaaien in een Haagse winkelstraat. Zojuist had ik een pak aan van duizend euro. In de spiegel grijnsde me een man toe ik best zou willen zijn en ook weer niet. Mijn ouders hebben me geen aanleg voor decadentie meegegeven. Ik wist nog net de tegenwoordigheid van geest op te brengen om even bedenktijd te nemen. De vriendin die ik voor dit soort klussen meeneem geeft eerlijk toe dat ze vandaag graag geld wil uitgeven, alleen niet het hare. We lopen een blokje om en staan vervolgens weer voor de winkel. Dan doet ze haar pitch.

"Luister, wie moet anders zo'n pak kopen? Je hebt het inkomen ervoor en het staat je. Er zijn mensen met het geld, maar die kunnen niet zo'n strak getailleerd, bijzonder pak aan. En er zijn mensen die het zouden aankunnen, maar het geld niet hebben. Vrouwen willen ook wel eens zoiets moois zien, en als jij het niet doet, dan ontzeg je ze die kans."
Ik til mn wenkbrauwen op.
"Dit is mijn bijdrage aan de mensheid, wil je zeggen?"
"Precies", antwoordt ze. Zonder een spoor van ironie.

In gedachten bedank ik haar voor het alibi. Ondertussen hoop ik maar dat toekomstige dates me niet gaan vragen naar de prijs van dit pak.

2003-03-12T02:37:00.000-08:00

Test

"Iemand nog vragen?" Ik kijk in de ogen van een twintigtal veertigers. Het blijft stil. "Jullie hebben wel inmiddels het boek en de reader aangeschaft?" Een lachsalvo rolt van de banken. Het vak loopt al maanden, ze waarderen mn vrolijk cynische grapje. Wat me verrast is dat iedereen hartelijk lacht, voor het eerst in al die maanden. Mijn "humor om te lachen" bereikt meestal maar een deel van de groep. Zo grappig ben ik niet. Vanavond was echter bijzonder, een aanschakeling van momenten waarin hun oogjes gingen twinkelen. Sommige studenten hebben zelfs de ogen van kleine kinderen op sinterklaasavond. Hun mond lacht terwijl hun ogen verbazing laten zien, tegen het emotionele aan. Dat ze geen vragen hebben is een, vergeef me de overdrijving, post-orgastische ontspanning, geen desinteresse. Het gulle lachsalvo onderstreept dat. Ik heb net 12 uur achter elkaar gewerkt en realiseer me dat ik in maanden niet zoveel energie heb gehad.

Dat was gisterenavond. Vandaag hoef ik niet productief te zijn, dus de roes blijft nog even hangen.

2003-03-09T23:59:00.000-08:00

Onverwachte meevaller

Vorige zomer nam broerlief mijn TV mee. Op mijn aandringen. Die paar programma's die niet zo'n McDonaldsgevoel achterlaten in mn mond wegen niet op tegen de vele uren pulp die ik doorslik. Matigheid is niet mn sterkste punt op dit vlak. Heb het ding nog niet gemist. Deels dank aan p2p, waar Six Feet Under, West Wing, Sopranos, Futurama, tot en met de recentste aflevering digitaal rondzoeft--in de juiste snelheid om schrokken mijnerzijds te voorkomen. Hoe dan ook, tijdens het ontbijt vanochtend hoor ik de onwillige berichtgeving over Idols. Als je het hele programma nog nooit gezien hebt, is het allemaal reuze boeiend. Hoe is het mogelijk.

2003-03-09T15:56:00.000-08:00

Vraag en aanbod

Er is een dame die regelmatig per email aanbiedt de liefde met mij te bedrijven. Geen porno-spam, maar gewoon iemand de me leuk vindt en dat in een expliciet aanbod omzet. Het begon twee jaar en wat geleden. De frequentie varieerde, momenteel is het ongeveer een keer per week. Tijdens mijn relaties is ze discreet en praat met me over kunst, de pogingen haar leven te ordenen en de uitkomst van vergelijkbare aanbiedingen aan anderen of aan haar. Al met al is het een constante factor in mn leven geworden. Een paar keer heb ik haar aanbod met veel plezier geaccepteerd, maar interessanter is dat het een aardige barometer voor mijn eigen gesteldheid vormt.

In het begin was ik eenvoudigweg gestreeld in mijn ego. Iedereen wil begeerd worden. Bovendien was het een fantasierijke afwisseling van de rest van de inbox. Haar formuleringen zijn doorgaans kleurrijk. Ik mailde iets waarderends terug zonder concrete voorstellen te doen. Zo bleef het een prikkelende mogelijkheid die in de lucht hing. Een stuk of wat aanbiedingen en een relatie mijderzijds verder, werd het wat ongemakkelijk. Wat ik ook terugmailde, het was de facto een afwijziging. Dus ging ik haar emails, laat staan bezoekjes, uit de weg. Achteraf realiseerde ik me dat ik vooruit wilde, niet wentelen in wat er was. De frequentie van haar mails ging omlaag, het ongemak verdween en we begonnen weer van voren. De laatste paar maanden, sinds mijn schrijf-werk-life-whatever dip in december, komen de aanbiedingen weer regelmatig. Maar met de inspiratie was ook mijn libido met de noorderzon vertrokken, zo merkte ik uit mijn reactie op haar mails. Na twee jaar correspondentie in dit genre kon ik dat zonder terughoudendheid aan haar melden.

De laatste weken sprankelt er weer vanalles, niet in de laatste plaats het plezier om tegen dit log aan te kletsen. Zaterdagochtend stond ik vroeg op om naar een orkestrepetitie te gaan. Routineus (of obsessief, take your pick) checkte ik mijn email, terwijl ik in een boterham hapte. Haar berichtje van vrijdagnacht informeerde naar mijn opkrabbelende libido. Ze was die dag in de buurt en stond wel open voor een kleine omweg. Maar ja, ik zou tot diep in de middag repeteren en wist dat ik daarna weinig pap meer kon zeggen. Dat was afgelopen week. Ik sta niet in voor mijn reactie op haar mailtje van deze week.

2003-03-09T10:55:00.000-08:00

Window dressing

Dit weekend besefte ik in een nieuwe gemeenschap beland te zijn. De gemeenschap sprak zowaar terug. Nou ja, een iemand dan. Eerste effect was merkwaardig genoeg jaloezie. Al die gerijpte weblogs met hun professionele features. Daar zat ik met mijn sjabloontje van blogspot. Zo kan ik mensen natuurlijk niet ontvangen. Dus halve weekend zitten speuren en knutselen. It'll do, for now.

Naschrift: Toch afgeleid geworden. Dit ging om schrijven, niet om gelezen worden. First things first.

2003-03-07T14:13:00.000-08:00

Contact. Maar niet met mij.

Slecht. Tuurlijk. Nog iets memorabels over de afgelopen 153 minuten? Nominatie voor meest lachwekkende scene in drama: de hoofdpersoon komt een kamer binnen om de briljante, rijke visionair te ontmoeten, een man bijna niemand ooit heeft ontmoet. Hoe verschijnt de visionair ten tonele? Inderdaad, er blijkt een grote leren zetel te staan die begint te draaien, et voila. Een letterlijk beeldcitaat van zovele James Bonden en wat dies meer zij. Hij was nog kaal ook en had een te grote bril. Austin Powers' Dr. Evil wordt links ingehaald. Het is dat regisseur Zemeckis in zijn eerder ondermaatse werkjes geen blijk van ironie heeft gegeven, want dit is zo over the top dat het eigenlijk niet serieus bedoeld kan zijn. Besef wel, dit werkje betreft een Diep Spiritueel Drama over hoe de mensheid in contact komt met buitenaards leven. Kijk dan nog eens naar de houding van de visionair's handen. You tell me.

Verder nog de minder vrolijke constatering dat de film als centrale boodschap heeft dat de Betekenisvolle Ander eerder in een ver universum woont, dan op een nabij continent. Op comfortabele wijze wordt de kijker weer eens een alibi verschaft om vooral niet om zich heen te kijken. Gelukkig werd deze escaptistische wanprestatie kosteloos ter recensie aangeboden door mijn favoriete p2p netwerk.

2003-03-06T14:17:00.000-08:00

Slecht idee

Te jong, te dichtbij (twee kamers verderop), te ongelijk (qua professionele positie), te precair (een zee aan pijnlijke momenten gloort). Kortom, een recept voor ellende. Of geluk, dat is het nou juist. Het ging al meteen mis, de eerste keer dat ik haar passeerde in de gang. Uit het niets verscheen een lach op haar gezicht. Een volle lach brak door het grijze wolkendek in m'n hoofd en ik lachte breeduit terug. Daarna trakteerde ze me er elke keer op. De euforie die ik dan voelde staat in geen verhouding tot de gebeurtenis. Ze lacht vast de hele dag tegen eenieder. Een gelukkig mens. Toen kwam haar stem. Nee, wacht, ik moet eerlijk zijn. De curves van haar heupen. Ik zou poëzie wil beheersen om ze op een niet triviale manier te kunnen bezingen. Toen dan toch de stem. Ze meet iets van 1.70m en straalt een en al onschuld uit, dus ik was danig in verwarring toen haar stem diep en hees bleek te zijn. Eerst vermoedde ik een verkoudheid, maar het bleek haar natuurlijke geluid. Ik fantaseerde dat ze me iets zou toefluisteren. Ach, ik fantaseerde nog veel meer. Wellicht de sterkste stimulus daarvoor is haar slimheid en dat ik haar eruditie en betrokkenheid kan toedichten, tot het bewijs van het tegendeel.

Vandaag vulde ze een broek op een wijze die me zonder overdrijving uren zou kunnen boeien. De broek glom en verraade de lijntjes van haar ondergoed. Ik vermande me en opende de bijeenkomst waarvoor ze was aangeschoven. Tijdens de monologen van anderen kruisten mijn ogen de hare vaker dan me toevallig leek. Uit ervaring weet ik echter dat hormonen weinig overlaten van mijn door jarenlange oefening gescherpte waarnemingsvermogen. Mijn eveneens jarenlang geoefende analytische brein puzzelt nu vooral over scenario's die me in haar buurt krijgen zonder een van ons in verlegenheid te brengen.

2003-03-05T14:00:00.000-08:00

Zelf-felicitatie 2

Het moet me van het hart dat ik de laatste paar blogs met veel genoegen heb geschreven. Er is hoop! En nu weer terug naar de margaritha.

2003-03-05T13:43:00.000-08:00

Zelf-felicitatie

Vanavond kwam een vriendin langs om te praten over haar concept-proefschrift. Ooit, in een niet-zo'n-grijs verleden was ze mijn kamergenote. Nooit meer zo'n leuk exemplaar gehad. Voor de wetenschap was ze wellicht niet in de wieg gelegd, een conclusie die ze eerder trok dan ik. Toch wilde ze het proefschrift nog afronden en ze kon er, 10 jaar na aanvang van het slopende proces, zowaar nog geboeid over spreken, zonder hulp van psycho-farmaceutische middelen. Dat op zich is al een indrukwekkend bewijs van haar vasthoudendheid en liefde voor het vak. Dat laatste bevestigde ze vanavond nog eens expliciet. Ik moest onwillekeurig lachen toen ze het zei. Ze wilde weten waarom. Ik mompelde iets onbeduidends, maar vroeg me ondertussen af of ik ook zo mijn liefde voor het vak zou kunnen uitspreken. Dat ze dit kon zeggen na een lijdensweg van 10 jaar was ronduit verbluffend. Ik moest passen deze ronde, zoveel was me duidelijk.

Ze had enkele weken geleden haar hoofdstukken gemaild. Zoals dat gaat las ik ze pas vlak voor ze kwam. Was om een uur of vier thuisgekomen. Na me op de Corbusier gezeteld te hebben gebeurde er een uur niets. Een klein uiltje geknapt. Met moeite uit de hersendood herrezen. Het opruimritueel gestart. Dit duurt een half uur en zorgt er zonder uitzondering voor dat bezoekers onder de indruk zijn van de opgeruimde staat van mijn woning. Gelukkig kijken ze niet achter de coullissen. Om half zes, een klein uur voordat ze zou arriveren, nam ik eindelijk het pakket tekst te hand. In mijn verdediging moet ik opmerken dat ik haar hoofdstukken al in een eerder stadium van afronding had gelezen, een klein jaar of zo geleden. Toen had ik zelfs haar eerste twee hoofdstukken zelf herschreven en geredigeerd, hetgeen een aanzienlijke verbetering had opgeleverd, al zeg ik het zelf.

Hoe dan ook, mijn commentaar, na minder dan een uur lezen, was summier. Dus ik begon ons gesprek met een algemene observatie over de wijze waarop ze haar argumentatie had geframed. Haar conclusies waren een aaneenschakeling van trivialiteiten en in gedachten was ik druk zoekende naar een manier om ze minder plat te maken. Ondertussen debiteerde ik pseudo-wijsheden als "elk proefschrift is een trivialiteit verpakt als een nieuwe conclusie" die, ik moet het eerlijk toegeven, mijzelf behaagden. Al sprekende met haar vormde zich ineens een nieuwe argumentatie die er op neer kwam dat een deel van haar vraagstelling nu als conclusie werd gepresenteerd. Het was dat deel van de vraagstelling dat ze toch al niet oldoende wist te bewijzen of onderbouwen, dus deze vondst sloeg twee vliegen in een klap. Opwinding maakte zich van mij meester. Ik ging sneller praten. Nog een paar stukjes vielen op hun plek. Ik keer haar diep in de ogen en kon haar wel zoenen. Ze keek bijna verliefd terug in mijn ogen. Dat dacht ik in ieder geval en ik had weinig behoefte erg kritisch te zijn over deze observatie. Even voor de goede orde: ze is gelukkig getrouwd en heeft twee kinderen.

Aan het einde van de avond fietste ik haar terug naar het station en voelde me zeer tevreden over de, in mijn ogen, waardevolle bijdrage die ik (weer!) aan haar proefschrift had geleverd, op basis van een minimale inspanning. Minimaal nu, maar ik ben er wel altijd bij geweest de laatste 10 jaar. Daar mag ik mezelf best enig krediet voor geven. Opgeven is een zwakke kant die ik niet hoef te erkennen. Vooralsnog. Na thuiskomst heb ik mezelf een margaritha ingeschonken.

2003-03-02T08:41:00.000-08:00

In de beperking toont zich de meester

En typisch weekend op de Hooftskade. Ingredienten: vastgeketend aan de Corbusier, scherm voor neus met internet en een stuk of 25 films die ik graag wil zien, genoeg eten in huis om niet te hoeven shoppen, geen bezoek of telefoontjes, in pyjama tot 7 uur 's avonds, toen toch even gedoucht en een ommetje gemaakt om limoenen te halen bij de vriendelijke Turkse groentenboer, die achter de kassa zat te grinneken om een slechtbelichte Turkse sitcom (limoenen voor de margaritha, uiteraard; het tekort aan tequila opgevangen met jonge jenever, werkt toch niet helemaal). Groot deel van de dag zitten frutten aan Edonkey2000 als vervanger van KaZaa, dit alles in het teken van mn peer-2-peer verslaving. Niet dat iemand dit wil weten, maar KaZaa liet mn connectie bij het herstarten vaak crashen. Tikje irritant. Bovendien had ik al vaker gelezen dat Edonkey schijnbaar superieur was in allerlei opzichten. Eerdere pogingen een paar maanden geleden stemde me niet zo tevreden, maar nu na wat frutten werd ik erg vrolijk. Vond meteen een paar obscure films die ik via KaZaa al maanden niet had weten te traceren. Ik geloof dat mijn PC het enige object ter wereld is waar ik enig perfectionisme aan de dag leg. Elk detail wil ik zo optimaal mogelijk opzetten. Het voelt werkelijk als een esthetische ervaring wanneer dit lukt. Ben er nog niet uit of dit een treurige constatering is of niet.

Had in dit verband ook nog de wat confronterende realisatie dat ik bijna meer genoegen ontleen aan het vinden en downloaden van films dan aan ze te kijken. En zo zat ik vandaag rustig een uurtje te kijken naar de downloadsnelheden van de laatste afleveringen van 24, West Wing (hieraan wijd ik binnenkort nog wel een lofzang; het is veelzeggend dat er al de eerste academische publicaties hierover verschijnen) en twee vroege Coen Brothers films (Blood Simple en Barton Fink), die beide niet te vinden zijn in de videotheek. Met het andere oog keek ik met veel genoegen naar het plaatje van mn harde schijf die gedefragmenteerd werd. De een schrijft een gedicht over vallende sneeuw, de ander mijmert bij een kabbelend beekje, ik wordt kalm van een paar gigabytes die ordelijker naast elkaar worden gelegd, getuige een chaotisch plaatje dat langzaam veranderd in een rustgevende blauwe zee.

Het zal een welkome afwisseling zijn als ik weer eens in een relatie zit en tegelijkertijd zal ik dit zeer missen.

2003-03-01T05:18:00.000-08:00

Writer's break 1

Een vreemde week was het, zonder tijdsbesef. Voor het eerst sinds weetniethoelanggeleden weer echt geschreven aan een artikel. De drempel was laag, omdat ik een concepttekst van een recent afgestudeerde mevrouw bewerkte. Zij had al een aardig verhaal in elkaar gedraaid en ik zat te puzzelen hoe de redeneerlijn te verstrakken. Al opereerde ik weinig efficient, het resultaat was niet gek. Er zat precies genoeg druk op om wel iets te doen, maar me niet beroerd te voelen; ze zou vrijdagmiddag langskomen om het resultaat te bespreken. Toen ze arriveerde was ik niet zo ver gevorderd, maar ver genoeg om er met haar doorheen te gaan. Drie uur lang achter het scherm gezeten op mn kamer en samen vele kleine puntjes doorgewerkt. Daarna samen naar 't café waar ik had afgesproken met mijn andere favoriete afstudeerder. Deze had vurige verhalen over zijn huidige leven aan een Franse top MBA opleiding, waar secretaresses hem 's ochtends welkom heette, er routineuze videoconferences waren tijdens college's met, zeg, de CEO van MTV Asia (die uiteraard alumnu was van de opleiding), en het culinaire leven van een andere planeet was dan de broodjes-kaas-met-melk van onze geliefde faculteit. Ik vroeg hen nog, als recent afgestudeerden, wat ze het leukst hadden gevonden aan de opleiding. Het was oprecht niet mijn bedoeling om naar mn eigen vak te gaan vissen, maar ze deden desaltniettemin aandoenlijk hun best om me te complimenteren zonder kruiperig over te komen.

Was een leukere ontmoeting met ons drieën dan ik had verwacht. Eerder die middag had ik nog bijna mijn ingekorte duim (twee dagen eerder had ik deze op professionele wijze met mijn professionele koksmes drie millimeter korter gemaakt) als excuus opgevoerd om af te bellen. Nu was de duim best een nare bloederige aangelegenheid, maar die middag ging ik daar natuurlijk niets meer aan doen. Gelukkig had ik het zelfmedelijden weggegromd. En om het helemaal perfect af te ronden, moesten ze allebei na een uurtje weg, waardoor het gesprek geen kans kreeg in te zakken of geforceerd te worden. In een aangename roes van twee trappist arriveerde ik thuis. De rest van de avond kwam ik niet meer van de Corbusier af.

Nog één schrijfsessie voor dit artikel en dan is het klaar. Het is verdomd geen slecht verhaal. Waarom voel ik me er dan niet beter door? Ik eis een voorspelbaarder stimulus-respons model! Leuk schrijven -> beter voelen. Zoiets. Kom op, Skinner en Pavlov, jullie laten je gedachtengoed toch niet zomaar te grabbel gooien door een wispelturig karaktertje uit de Nederlandse provincie.

2003-03-01T04:51:00.000-08:00

Embargo

Met ingang van 1 maart 2003 geldt een embargo op uitspraken over de frequentie van miesepies' blogs. Niets zo saai als herhaald zelfbeklag en semi-ironisch bedoelde excuses. Kortom, er wordt gepost of er wordt niet gepost. Punt. Eerst maar eens zien of dit in het gewoontepatroon weet te slijten. Vooralsnog denk ik er de meeste dagen niet aan, om al dan niet freudiaanse redenen.

2003-02-25T05:14:00.000-08:00

Een week niet geschreven is een week...

Ok, de confrontatie kwam al erg snel. Week lang "geen tijd" of echt geen zin om te schrijven. Wel nagedacht over wat ik zou willen schrijven. Ach ja, nadenken. Wilde eerst over willekeurige mensen rapporteren die ik zag of tegenkwam. Heimelijk verlangen om Martin Bril te worden. Leek me ook wel gezond om naar buiten te kijken, in plaats van mezelf te gaan observeren. Dat bleek echter toch wat veel gevraagd. Zucht.

Doet me denken aan de conversatie met U. waarin ik mijn oprechte verbazing uitsprak over het feit dat hoe ouder we worden, hoe navelstaardiger onze leefwereld wordt. Vroeger hadden we nog wel eens verhitte discussies over de toestand van de wereld. Niet dat deze diepgang hadden, maar het ging in ieder geval niet over onze kleingeestige beslommeringen. Nu heeft eenieder, incluis mezelf, de behoefte om te praten over werk, sessies met de shrink, relaties, om nog maar te zwijgen over huizen, hypotheken en carriere. Toch vreemd. Zolang geleefd en gerijpt en de blik lijkt zich alleen maar te vernauwen. Zou het een fase zijn? Dat is de enige gerustellende strohalm die me nu te binnenschiet.

Voorlopig moest ik maar eens de implicatie hiervan accepteren en over mezelf leuteren. Wellicht dan toch maar een anoniem, maar openhartig. Kortom, net als de meeste andere bloggers. Ik roep wel dat ik accepteer dat ik tot de middelmaat behoor, maar heimelijk koester ik natuurlijk de illusie dat ik toch uniek en bovenmatig getalenteerd ben. Laat ik eerst maar eens tot de middelmaat gaan behoren, dat zou al vooruitgang zijn. Wat het bloggen betreft dan. Ok, deze week: confessionals van miesepies. Let the navelstaring begin!

2003-02-17T08:04:00.000-08:00

Postitje

Was semiserieus weer aan het werk, ter voorbereiding op een college morgenavond. Henry Mintzberg, toch al een van mijn helden, in een terloops zin over de carriere die hem de belangrijkste denker op zijn gebied heeft gemaakt: "To have succeeded in studying something or other has never made anyone intrinsically interesting; indeed, I find some of my succesful colleagues terrible bores." In een notendop mjin eigen ontnuchterende ervaring. Fijn dat ik dit postitje nu hier kwijt kan.

2003-02-17T07:48:00.000-08:00

Note to Self

Dit patroon kennen we. Niet gaan pielen aan de layout. Fantaseren is toegestaan. Peuteren aan de kleurstelling niet. Later. Niet weer meteen de exit-optie gebruiken. Kijk het witte vlak aan en doe wat de blogger doet. Tik, schrap, verstuur. Ok. So far, so good. Al 32 minuten een productieve schrijver. Ook Pyrrusoverwinningen mag je koesteren.

2003-02-17T07:06:00.000-08:00

Zelfkastijding

Met dank aan de publieke instelling die mijn genereuze salaris overmaakt en de fantastische kantooromgeving onderhoudt waarin ik nu onderuitgezakt voor het scherm hang, tuur ik naar mijn eerste blog-post-venster. De kiem van deze toch wat onverwachte wending werd recent gezaaid tijdens een vreemd verlopen date, waar de dame het exhibitionistische plan ontvouwde haar leven transparant te gaan maken via een website onder haar eigen voornaam. Het plan resoneerde op een perverse manier met mijn eigen recent toegenomen weerstand tegen schrijven. Ik betrapte mezelf de afgelopen dagen op kleine stukjes die ik in mijn hoofd componeerde en waaraan ik tot mijn eigen verbazing genoegen ontleende. Dat vroeg om een experiment. Al jaren zie ik mezelf als broodschrijver, dus een snel en pijnloos afscheid van schrijfwerk omdat het me nu tegenstond behoort niet tot de mogelijkheden. Om nog maar te zwijgen van het salaris dat ik reeds vermeldde. Hoopvoller nog, het idee van weblog sprak me aan. Wellicht zou de eerste post me meteen genezen van die illusie en me alsnog dwingen na te denken waarom ik mezelf kwel met schrijven. Dat weten we dan snel genoeg. Vooralsnog kies ik voor hoopvol.